Hij rekent er echter op dat de meeste mensen - binnen en buiten de politie - niet de tijd en moeite zullen nemen om zich in de feiten te verdiepen. Anders zouden ze tot dezelfde conclusie komen als de bonden: door akkoord te gaan met het laatste CAO-bod van de minister (gepresenteerd op maandagavond 26 februari) zouden we de overheid min of meer een vrijbrief hebben gegeven om als politiewerkgever afspraken met het personeel geheel of gedeeltelijk terug te draaien of gewoon niet na te komen als dat bij nader inzien toch beter uitkomt. En dan gaat het niet om klein bier, maar om complexe afspraken waarover jaren onderhandeld is, al dan niet onderbroken door acties: regelingen op het gebied van vroegpensioen, werk/rusttijden en functiewaardering. 

We wisten natuurlijk allang dat minister Opstelten zeer behendig is in het kneden van de feiten tot een voor hem bruikbaar geheel. Bij de lancering van het huidige kabinet in oktober 2010 verkondigde hij enthousiast dat hij de operationele sterkte van de politie met drieduizend agenten zou uitbreiden, precies zoals in het regeerakkoord stond. De toenmalige 49.500 voltijdbanen (fte's) bij de politie zouden dus 52.500 fte's worden. Helaas, bij het eerste de beste Kamerdebat over de politie meldde Opstelten dat hij met het aangetroffen politiebudget eigenlijk slechts 46.500 voltijdbanen (fte's) kon betalen. In plaats van drieduizend agenten erbij zouden er dus eigenlijk drieduizend agenten afgestoten moeten worden. Het kabinet had echter besloten voldoende extra geld uit te trekken om deze ontslagen te voorkomen en dus was er volgens Opstelten sprake van een 'uitbreiding' (!) van de sterkte. 

In het CAO-conflict neemt minister Opstelten een afwachtende houding aan. Meerdere keren heeft hij al verklaard dat de bonden 'aan zet' zijn en dat hij hoopt dat we snel terugkeren aan de CAO-tafel. Dat zou wel eens kunnen tegenvallen. Ons primaire doel is en blijft wat mij betreft het afsluiten van een voor alle partijen verdedigbare CAO. Onze acties zijn bedoeld om hem ervan te overtuigen dat hij met een beter CAO-bod moet komen.  Mocht de minister de politieke moed niet kunnen opbrengen om zo'n CAO mogelijk te maken, dan moeten de bonden misschien hun knopen nog maar eens gaan tellen. Hoe zinvol is het eigenlijk om dan nog meer tijd en energie te steken in een CAO voor 2012? 

Zonder zo'n akkoord worden de arbeidsvoorwaarden en de rechtspositie van onze leden voorlopig niet beter, maar in ieder geval ook niet slechter. Voor de meeste van Opsteltens afbraakplannen is een wijziging van bestaande regelingen nodig en dat kan alleen met instemming van de bonden. Als wij niet opnieuw aan de CAO-tafel plaatsnemen zal de minister daarna voor elk voorstel afzonderlijk onze steun moeten verwerven. Een al te afwachtende houding kan voor hem dus wel eens minder gunstig uitpakken dan hij wellicht denkt. Of zou de minister echt zitten te wachten op een hoop tijdverlies, een flinke berg extra werk en langdurige extra onrust op de werkvloer?

De eisen van onze leden zijn redelijk en gerechtvaardigd. Daar zullen we actie voor blijven voeren!