De blogs worden nu gefilterd met: Gerrit van de Kamp
Reset het filter om alle blogs te zien.
Tijd voor stappen
Het zijn drukke en vooral hectische tijden. Dagen vol van overleg en afstemming met collega’s in het land, op kantoor en met andere partijen in de sector. Mijn agenda, in een ‘normale’ periode al goed gevuld, loopt in deze CAO-tijd dan ook (bijna) over. En dan zijn er natuurlijk ook nog de acties door het hele land voor een rechtvaardige CAO voor alle politiemensen. Acties waarbij ik steeds aanwezig probeer te zijn en die ook een steeds beter voelbaar effect hebben in Den Haag.
Naast deze CAO-perikelen staan ook andere grote dossiers uit de politiesector niet stil. Zo werd deze week bekend dat het wetsvoorstel voor de invoering van de Nationale Politie (Politiewet), ondanks de val van het kabinet Rutte, volgens planning in juni zal worden behandeld door de Eerste Kamer. De politiek neemt hiermee haar verantwoordelijkheid en dat is een goede zaak. Het is immers belangrijk dat dit wetgevingstraject zorgvuldig, maar vooral ook spoedig wordt afgerond. Om aan deze zorgvuldigheid bij te dragen, praat ik de leden van de Eerste Kamer komende dinsdag, tijdens een speciale hoorzitting over de Nationale Politie, bij vanuit het perspectief van de werkvloer. Uiteraard zal ik daarbij ook volop aandacht hebben voor de onzekerheid die de vorming van de Nationale Politie met zich meebrengt voor diverse collega’s. Maar juist voor deze collega’s is het extra van belang dat er wel voortgang wordt geboekt. Uitstel door politieke besluitvorming brengt alleen maar meer en langduriger onzekerheid met zich mee. En terwijl ik dit weekend mijn tuin eens grondig onder handen neem, bereid ik tegelijkertijd de hoorzitting inhoudelijk voor. Het is een bezigheid waarbij ik de rust vind om alle stappen strategisch door te nemen en goed beslagen ten ijs te komen. Een volgende belangrijke stap is daarna dat de Eerste Kamer binnenkort ook instemt met de Politiewet. Dit komt de rust in de sector ten goede, waarna de politiesector fris van start kan met het bouwen en inrichten van de nieuwe organisatie.
Een taak die ook minister Opstelten zich ten harte mag nemen. Hij zou zich een goede werkgever tonen als hij een eind maakt aan het CAO-conflict met ‘zijn mensen’. Een conflict dat zich nu al maanden voortsleept. Hiermee kan de rust in politieland pas weer volledig worden herstelt. Het is er de hoogste tijd voor.
PS. Wil je mij ook op Twitter volgen? Kijk dan op: www.twitter.com/gerritvdkamp
Snapt u het nog?
Vakbondsbestuurders die schimmige overleggen voeren met de minister van V&J, die de 3 procent salarisverhoging loslaten zonder te overleggen met hun achterban, die kortom geen idee hebben waar ze mee bezig zijn en hun leden een oor aan willen naaien. Iedereen heeft recht zijn of haar mening online te uiten. Ik dus ook en mijn bescheiden mening is dat ik bij sommige reageerders op onze websites een flinke dosis realiteitszin mis.
In een vereniging geldt niet het recht van wie het hardste roept, in een vereniging geldt de verenigingsdemocratie. Ik ben geen onderhandelaar namens mijzelf. Ik voer geen actie namens mijzelf. 25.000 collega’s vormen de ACP. Zij gaven mij het vertrouwen om te onderhandelen en lieten mij weten dat het laatste bod van de minister onvoldoende was. Een deel van de collega’s bereidt acties voor, neemt eraan deel en werkt zich het schompes voor de CAO van die mensen die op de website melden dat het allemaal niets voorstelt. Dat snap ik niet, want we hebben toch met elkaar hetzelfde doel? Er ligt immers nog geen CAO-voorstel waar u voor of tegen kunt zijn.
De wereld is veranderd en het is er niet overal makkelijker op geworden. Een bank die failliet gaat in Amerika, een wereldwijde financiële crisis en uiteindelijk gesprekken in het Catshuis. En dan heb ik het niet eens over sociale en andere media die ons binnen enkele seconden met elkaar verbinden. Dat is de omgeving waarbinnen er nu wordt onderhandeld. Ik kan mij dan ook voorstellen dat u het af en toe even niet meer snapt. Dat u denkt weer zo’n gesprek, wat hebben ze in vredesnaam te bespreken? Dat u denkt van mij mag het allemaal wel wat minder lief. Betekent het dat wij altijd de juiste keuzes maken? Absoluut niet! Maar als u het niet meer snapt of vindt dat wij niet de juiste keuzes maken, dan daag ik u uit om even te mailen naar: gerrit@acp.nl. Wij zijn nooit te beroerd om uit te leggen waarom wie wat doen. Dat is ook logisch, want wij doen het voor en met u. Net zo goed als het onze verantwoordelijkheid is informatie te geven, verwacht ik van u dat u het komt halen.
Oog voor de toekomst
In de hectiek van de acties om te komen tot een rechtvaardige CAO Politie was er gisteren ineens het bericht dat de ACP een nieuwe vakcentrale gaat oprichten. Ik kan mij voorstellen dat dit een deel van onze achterban heeft verrast. Het is misschien lastig, maar toch wil ik u vragen om deze discussie los te zien van de nu lopende acties. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat bij zowel een rechtvaardige CAO Politie als een mogelijke Algemene Vakcentrale de belangen van u, ACP-leden, centraal staan.
Op dit moment wordt op verschillende overlegtafels en niveaus gepraat en nagedacht over de toekomst van de vakbond. Al toen de ACP het afscheid van het CNV aankondigde, heb ik u gemeld dat de ACP een uitgesproken idee heeft over welke kant het op moet met de vakbond in Nederland. De Algemene Leden Vergadering (ALV) en het Bondsbestuur (BB) hebben mij en collega’s gevraagd te verkennen welke mogelijkheden er zijn. Uitgangspunten daarbij zijn: het vak en professionaliteit van mensen centraal en zo dicht mogelijk op de werkvloer georganiseerd. Ons toekomstbeeld hebben wij in de afgelopen periode met een groot aantal partijen gedeeld. Uit die gesprekken werd langzaam maar zeker duidelijk hoe een mogelijke vakcentrale eruit zou moeten zien. De ACP gelooft niet in grote centrales met veel macht, maar wil terug naar waar het echt om gaat. Elkaar sterker maken, maar wel met de vrijheid om impact te hebben en zo de belangen van de leden optimaal te behartigen. Een vakcentrale ook waar iedere bond welkom is die zelfstandig een specifieke sector, branche of beroep vertegenwoordigt, al dan niet identiteitsgeboden. Kortom, het recht om een beslissing te nemen, ligt in de sector en daarbij bij de leden en niet op hoog niveau ergens op een centrale overlegtafel. De organisatie zelf is klein, slagvaardig en richt zich op thema’s die partijen samen belangrijk vinden.
Zoals ik al zei, er wordt veel en op verschillende plekken gepraat. Gisteren was daarom hét moment om ons initiatief (geen besluit!) naar buiten te brengen. Hiermee komen wij tegemoet aan de opdracht van de ALV. Uiteraard melden wij onze inzet aan het bondsbestuur. Het is nu aan andere partijen om de afweging te maken of zo’n Algemene Vakcentrale ook voor hen en hun achterban voldoende perspectief biedt. De ACP is niet in Leusden en niet in Utrecht of in elke andere plaats van Groningen tot Maastricht. De ACP bestaat uit 25.000 mensen met gedeelde belangen. Daarom is er voor mij één ding kristalhelder. Het zijn uiteindelijk de leden van de ACP die besluiten of de ACP deelneemt aan een Algemene Vakcentrale.
Kwestie van lange adem
Gisteren was ik bij het Algemeen Overleg van de vaste kamercommissie van Veiligheid en Justitie (Tweede Kamer). Een overleg dat over allerhande politiezaken ging en waarbij ik verre van alleen was. Op de publieke tribune zat ik samen met zo’n 35 collega’s het overleg te volgen. Van tevoren hadden we collega’s in het hele land opgeroepen om de Tweede Kamerleden een e-mail te sturen over de vastgelopen CAO-onderhandelingen. Een oproep waar massaal gehoor aan werd gegeven. En op Twitter kon je al vrij snel de reacties van de Kamerleden lezen. Zo meldde Tofik Dibi van GroenLinks bijvoorbeeld: ‘Inbox stroomt vol met honderden e-mails van agenten die vertellen waarom ze het werk doen wat ze doen #ontroerend. Reactie #Opstelten?’ En Nine Kooiman van de SP zei: ‘Zuur dat ik geen enkele opening zie bij de minister om een opening te bieden t.a.v. #CAOPOLITIE. #agentenverdienenbeterkrijgenminder’. Twitter is, zeker in dit soort gevallen, dan ook een mooi medium. Zo kun je ook tijdens een overleg contact met elkaar hebben, en mooier nog: door Twitter kunnen ook alle collega’s die er niet bij zijn bijna realtime volgen waar het over gaat en hun input geven!
Zelf vond ik dat er veel aandacht voor onze CAO was vanuit de Kamer. En dan met name over de gevolgen als het niet lukt om eruit te komen. Onze volksvertegenwoordigers maken zich zorgen over de sfeer en situatie bij de politie. Door het CAO-conflict komen ook andere belangrijke dossiers, zoals LFNP en Nationale Politie, onder druk te staan. Men wil op dit soort onderwerpen geen schade. Arie Slob meldde: ‘Nu overleg met minister Opstelten over politie. Grote zorg bij CU over huidige ontwikkelingen. Gevaarlijke cocktail aan het worden.’ De reactie van minister Opstelten over de onderhandelingen sloeg wat mij betreft de plank mis. Hij vindt dat de politievakbonden aan zet zijn. Terwijl juist wij hém een ultimatum hadden gegeven om met verbetervoorstellen te komen, alvorens weer aan tafel te gaan. Opstelten weet wat wij willen. Hij heeft mijn nummer en kan me op elk gewenst moment bellen, als hij de inschatting maakt dat we er samen uit kunnen komen. Telkens weer benadrukken dat het hem om werkzekerheid binnen de sector gaat, terwijl die afspraak al lang gemaakt is, is wel erg gemakkelijk.
Tot dat telefoontje komt, gaan wij door met het voeren van actie. Vandaag dient een kort geding over de ledenbijeenkomst bij de voetbalwedstrijd Cambuur - FC Zwolle (Jupiler League) van komende zondag. Bij een grote verkeerscontrole in Klazienaveen wordt door de collega’s weer een zeer coulant beleid gevoerd als het gaat om bonnen schrijven. Volgende week staan acties bij diverse parketten op stapel en wordt in de grote steden met werkonderbrekingen gestart. Intussen vermoed ik dat dit nog wel eens een kwestie van de lange adem kan gaan worden.
PS. Wil je mij ook op Twitter volgen? Kijk dan op: www.twitter.com/gerritvdkamp
Harde actie
Het lijkt mij goed om deze hectische dag met u te beginnen. Via deze blog wil ik u bijpraten over wat er de komende dagen op de planning staat. Na het afronden van deze blog, reis ik af naar Rotterdam waar ik samen met honderden collega’s de minister een ‘warm’ welkom heet bij zijn werkbezoek aan de collega’s van de zeehavenpolitie. Tot zover vandaag.
Voor wat betreft de komende dagen, de niet mis te verstane boodschap van leden is: harde actie. Het wordt dan ook een ‘heet’ weekend met acties gericht op voetbal. Zo roepen wij leden die ingeroosterd staan om te werken tijdens (risico)wedstrijden uit de Jupiler League op twee ledenbijeenkomsten te bezoeken. Het gaat hierbij om de wedstrijden Go Ahead Eagles’ tegen FC Den Bosch en SC Cambuur tegen FC Zwolle. Voetbal legt een onevenredige druk op de politiecapaciteit en collega’s worden daar geconfronteerd met extreem geweld. Wie anders beweert, moet de krant op maandag maar eens nalezen op incidenten. Ik heb er dan ook geen moeite mee om naar dit actiemiddel te grijpen.
Actie is ook wat ik van deze minister verwacht. Zoals ik al zei in een eerdere blog lijkt het erop dat de rol van minister Opstelten is uitgespeeld. Net als de rest van Nederland wordt ook deze minister straks geconfronteerd met de uitkomsten van het overleg in het Catshuis. Voor een minister die zegt de Rotterdamse lijfspreuk ‘geen woorden, maar daden’ aan te hangen, vind ik dit teleurstellend. Na al zijn grote woorden en beloften aan de samenleving is het nu tijd voor daadkracht en moet hij gaan staan voor zijn mensen. Van de wietpas tot 3.000 extra agenten, van meer zicht op verkeershufters tot het keihard aanpakken van criminele jeugdbendes. Ik denk dan als simpele diender, daar heb je de politie bij nodig, maar daar denkt deze minister blijkbaar anders over. Als hij dit echt begreep, dan stelde hij niet voor om het sociale leven van collega’s door de mangel te halen en hield hij zich netjes aan al gemaakte afspraken. Nu het tijd is voor daadkracht, toont deze minister zich helaas een onbetrouwbare werkgever. Daarom ben ik samen met u hard in actie.
