Harde actie
Het lijkt mij goed om deze hectische dag met u te beginnen. Via deze blog wil ik u bijpraten over wat er de komende dagen op de planning staat. Na het afronden van deze blog, reis ik af naar Rotterdam waar ik samen met honderden collega’s de minister een ‘warm’ welkom heet bij zijn werkbezoek aan de collega’s van de zeehavenpolitie. Tot zover vandaag.
Voor wat betreft de komende dagen, de niet mis te verstane boodschap van leden is: harde actie. Het wordt dan ook een ‘heet’ weekend met acties gericht op voetbal. Zo roepen wij leden die ingeroosterd staan om te werken tijdens (risico)wedstrijden uit de Jupiler League op twee ledenbijeenkomsten te bezoeken. Het gaat hierbij om de wedstrijden Go Ahead Eagles’ tegen FC Den Bosch en SC Cambuur tegen FC Zwolle. Voetbal legt een onevenredige druk op de politiecapaciteit en collega’s worden daar geconfronteerd met extreem geweld. Wie anders beweert, moet de krant op maandag maar eens nalezen op incidenten. Ik heb er dan ook geen moeite mee om naar dit actiemiddel te grijpen.
Actie is ook wat ik van deze minister verwacht. Zoals ik al zei in een eerdere blog lijkt het erop dat de rol van minister Opstelten is uitgespeeld. Net als de rest van Nederland wordt ook deze minister straks geconfronteerd met de uitkomsten van het overleg in het Catshuis. Voor een minister die zegt de Rotterdamse lijfspreuk ‘geen woorden, maar daden’ aan te hangen, vind ik dit teleurstellend. Na al zijn grote woorden en beloften aan de samenleving is het nu tijd voor daadkracht en moet hij gaan staan voor zijn mensen. Van de wietpas tot 3.000 extra agenten, van meer zicht op verkeershufters tot het keihard aanpakken van criminele jeugdbendes. Ik denk dan als simpele diender, daar heb je de politie bij nodig, maar daar denkt deze minister blijkbaar anders over. Als hij dit echt begreep, dan stelde hij niet voor om het sociale leven van collega’s door de mangel te halen en hield hij zich netjes aan al gemaakte afspraken. Nu het tijd is voor daadkracht, toont deze minister zich helaas een onbetrouwbare werkgever. Daarom ben ik samen met u hard in actie.
Regioburgemeesters nu al de weg kwijt
Bij de komst van de Nationale Politie verdwijnt de korpsbeheerder zoals we die nu kennen. Er valt namelijk niets meer te beheren. Dat doet de korpschef in naam van de minister in het nieuwe bestel. Wat er terugkomt, is de regioburgemeester. Die is verantwoordelijk voor de vraagarticulatie, zoals dat met een mooie term heet.
In het kader van de openbare orde gaat hij als een soort opperhoofd van de burgemeesters in ‘zijn’ regio over de ‘wat’ vraag. De hoofdofficier doet hetzelfde, maar dan wat betreft de opsporing. Samen met de regiochef van de politie vormen ze de zogenoemde driehoek. Niks mis mee. Dat heet democratische inbedding en past prima in de overlegcultuur die we in Nederland zo goed kennen en het voorkomt dat de machts- en gezagsverhoudingen te ver uit elkaar gaan lopen.
Nu ken ik burgemeesters vanuit de praktijk als lieden die vooral staan te klagen dat er te weinig capaciteit bij de politie is. De meesten van hen vinden iedere voetbalwedstijd, kermis, festival, braderie, optocht en andere keuvelarij een evenement waar de politie bij aanwezig moet zijn. En daarna zeuren dat er zo weinig blauw in de wijk te zien is. Gek hè, verantwoordelijk voor de openbare orde, maar kennelijk niet voor het op een nette manier verdelen van de capaciteit. Dat mogen de collega’s in het blauw opknappen. Die doen dat ook nog. Bij nacht en ontij, in mist en regen. Dagelijks stellen ze soms hun leven en gezondheid in de waagschaal.
En die burgemeesters? Hoe groter de gemeente, hoe meer recht ze denken te hebben op de spaarzame capaciteit. De regioburgemeesters roepen vermoedelijk net als de huidige korpsbeheerders om het hardst. In een brief aan de minister bewijzen de beoogde regioburgemeesters grootheidswaanzin. Ze vinden het heel normaal dat ze capaciteit krijgen als ondersteuning voor iedere regioburgemeester. En niet te weinig ook: 1 formatieplaats strategisch beleidsadviseur (schaal 13) en 0,2 administratieve ondersteuning (schaal 6) per regioburgemeester. Maar dat is niet genoeg. Er komt nog een landelijk bureau bij met minimaal 5 formatieplaatsen: 1 hoofd(schaal 15), 3,5 senior strategisch beleidsmedewerker (schaal 13) en 0,5 administratief medewerker (schaal 8).
Om te beginnen valt dat allemaal onder de categorie serieus belachelijk en overdone. Om de soap compleet te maken, verwachten ze dat al die dure krachten uit de formatie van de politie komen. Maar er is meer. Zo geven ze aan dat dit nog maar een begin is. Het zal vermoedelijk niet genoeg zijn.
Beste burgemeesters, zijn jullie helemaal de weg kwijt? Dat grapje kost 900.000 euro! Dat zijn 18 rechercheurs die zich kunnen bezighouden met de opsporing van strafbare feiten. Die lossen op jaarbasis pak ‘m beet zonder al te veel moeite 2000 overvallen, inbraken en andere ernstige strafbare strafbare feiten op. Zijn jullie nu echt helemaal de weg kwijt of is de grootheidswaanzin nu al toegeslagen? Ik hoop maar dat het een zonnesteek is.
Beste minister Opstelten, misschien moet u toch echt eens met uw collega van Binnenlandse Zaken gaan praten of er wel de goede mensen op de stoel van regioburgemeester zitten. Ik heb er geen verstand van, maar dat is ook niet echt nodig om het juiste antwoord op die vraag te geven.
Hartenkreten
Veel verontruste collega´s hebben de afgelopen weken de tijd genomen om bij te dragen aan een CAO-actie met een zacht karakter, maar met een stevige boodschap. Zij spraken tijdens de speciale ‘Hard in actie’ caravantour van de vakbonden hun hartenkreet in op video over het CAO-aanbod van minister Opstelten. In het compilatiefilmpje dat hiervan werd gemaakt, komt één boodschap heel helder naar voren. Het ontbreken van een balans tussen werk en privé voor alle collega’s.
Een belangrijke boodschap die ik vandaag in de Den Haag, samen met collega’s en bestuurders van de andere vakbonden, persoonlijk heb kunnen afgegeven aan de minister. Niet alleen op video, maar ook op papier. Zo was er ook bundel gemaakt van de schriftelijke hartenkreten die binnenkwamen via de speciale actiewebsite van de politiebonden, www.politieacties.nl. Het compilatiefilmpje werd na afloop van het bezoek aan de minister ook op een groot scherm voor het ministerie van Veiligheid en Justitie aan de Turfmarkt getoond. De reacties van voorbijgangers op de beelden waren overduidelijk. De boodschap is overgekomen. Met oog voor de huidige economische situatie verdienen politiemensen een rechtvaardige CAO Politie.
Een CAO waarbij oude beloftes worden nagekomen en met een financiële waardering die recht doet aan het werk van u en uw collega’s. De samenleving heeft veiligheid immers hoog in het vaandel staan en vraagt veel van de politie. Onze inzet voor een nieuwe CAO is dan ook niet te veel gevraagd. En minister Opstelten weet dat er van onze kant een realistische vraag op tafel ligt. Als hij werkelijk de politievriend is die hij beweert te zijn, dan komt hij binnenkort zelf in actie.
‘Zijn’ politiemensen staan de komende weken zeker niet stil. En dit schrijvende wil ik als afsluiter van de blog graag mijn waardering en dank uitspreken voor de inzet van al die collega`s in het land die de acties samen met ons mogelijk maken. Actievoeren als uiterste middel doe je immers met vereende krachten. Dat is wat mij ook opvalt als ik op de werkvloer ben en collega’s spreek, dat steeds meer politiecollega’s samen één front vormen. Dat is mooi om mee te maken. Samen staan we immers sterk.
Neanderthalers
Neanderthalers
Volgens één van de 74 verdachten die gisteren voor de Utrechtse rechters stond voor zijn aandeel in het uit de hand lopen van de voetbalwedstrijd tussen Utrecht en FC Twente had hij zich gedragen als een Neanderthaler. Al doe je daar onze oermens geen recht mee. Ik had het primitieve gedrag van hem en zijn medeverdachten trouwens niet beter kunnen omschrijven.
Eén voor één slopen ze op woensdag 21 maart de rechtbank in. Dat is logisch, want de meesten van hen zijn gewone huisvaders met een ‘normale’ baan, tenminste als ik het onderzoek mag geloven. Op woensdagochtend kwamen ze uit hun grot en hebben ze eerst hun kind naar school gebracht. Pas daarna zijn ze doorgereden naar de rechtbank. Voordat ze fietsen, tegels en blikwerk naar collega’s gaan gooien, werken ze nog even hun mail bij, omdat ze daar maandagochtend, brak van een middag en avond ‘voetbalfeest’, niet aan toekomen. Tenminste zo stel ik mij dat voor. Wat een contrast met die familieleden en vrienden van collega’s waarvan 80% aangaf soms wakker te liggen vanwege het werk van een geliefde. Een ‘voetbalfeest’ dat uitloopt op een veldslag is voor hen een ware nachtmerrie.
Dat politiemensen een zwaar en risicovol beroep hebben en dat dit ook hun familie niet in de koude kleren gaat zitten lijkt mij helder. Dit heb ik ook verteld aan de journalisten die ik vanmorgen voor de rechtbank in Utrecht tegenkwam. Aan diezelfde journalisten heb ik ook uitgelegd dat een rechtvaardige cao essentieel is om dit werk te blijven doen. Terwijl ik voor de camera stond, kwam het vliegtuigje overvliegen met daarachter de tekst: ‘stop geweld tegen politie’. Bedoeld als steunbetuiging namens de politiebonden voor al die collega’s die ook komend weekend weer geconfronteerd worden met de nodige ‘neanderthalers’.
Vakbondswerk is politiewerk
Toen ik 15 jaar geleden als agent begon bij de politie was ik nieuwsgierig en betrokken bij mijn werk. Soms tot op het arrogante af! Vol overgave zocht ik zaken tot op de bodem uit en had daar een mening over. Ik herinner me dat ik ooit een incident afhandelde dat leidde tot een groter onderzoek. De recherche nam het dan ook over en ik stond met lege handen. Dat zat me niet lekker. Het was mijn zaak en ik wilde betrokken blijven. En als jonge wilde diender rende ik dus ook regelmatig de trappen op naar de bovenste verdieping van ons bureau om de recherche te melden dat ik tijdens mijn dienst verdachte X weer bezig had gezien. Ik vond toch echt dat hij aangehouden moest worden en liep ook hoog van de toren te blazen dat ik het maar onzinnig vond dat de recherche niet tot actie overging. Ik had toch gezien dat hij zijn zoveelste strafbare feit pleegde? Er werd minzaam op mij neergekeken, lacherig ook: ‘Wat moet jij nou, broekie!, verslijt eerst maar eens een broek!’. Boos en verontwaardigd droop ik af en stortte mij weer op het straatwerk, ondertussen zoekend naar aanwijzingen van ‘mijn’ zaak! Het onderzoek was twee weken onderweg en ik werd bij de teamchef geroepen. De onderzoeksleider, een ervaren rechercheur van het noeste type, zat erbij. Of ik maar even weg wilde blijven uit de directe omgeving van de verdachte… Hoezo wegblijven? Ik zit niet bij de politie om boeven te laten lopen! ‘We hebben er behoefte aan dat er even geen politie in de buurt is’, sprak de rechercheur. Ik viel nog net niet van mijn stoel van verbazing. Belachelijk vond ik het! Maar goed, trouw en gehoorzaam als ik was, bleef ik weg. Nog eens drie weken later ‘klapte’ de zaak. De rechercheur die mij eerder verzocht weg te blijven, riep me bij de debriefing. Ik was tenslotte de aanstichter en hoorde erbij. Trots liep ik naar binnen en ging zitten. Maar mijn trots werd al gauw weggedrukt door schaamte. ‘Mijn’ zaak bleek te zijn uitgegroeid tot een zaak van formaat waarbij ‘mijn’ verdachte slechts een ‘stromannetje’ was. Tijdens de uitleg van de officier van justitie werd haarfijn uitgelegd dat een ‘bevlogen’ agent op een aantal cruciale momenten een ‘risico’ had gevormd voor het onderzoek en dat adequaat handelen van de ervaren rechercheurs erger had voorkomen… En hoewel de onderzoeksdoelstelling niet helemaal was behaald, had het nog veel beroerder kunnen aflopen. Als ik ter plekke in lucht had kunnen opgaan had ik het gedaan…
Deze bevlogenheid, beste collega’s, is bij mij nooit verdwenen. Met diezelfde bevlogenheid werk ik nu als regiobeheerder met al mijn vakbondscollega’s en vrijwilligers uit de regio’s hard voor een nieuwe CAO voor de hele Nederlandse politie. Niemand kijkt daarbij op een uurtje, integendeel! Ik ben dan ook diep bedroefd als ik zie wat collega’s allemaal roepen op onze site, als reactie op artikelen. Men leest iets, plakt er maar gelijk een etiket op en alle nuance in reacties lijkt zoek! ‘Ik zie het dit, dus is het dat!’ Natuurlijk is dat niet vreemd, niet iedereen kán ook alles weten. Ik denk bij het lezen dan ook altijd terug aan bovenstaand verhaal. Ik wist het toch allemaal zo goed? Ik wist helemaal niets! En het kon me ook niet eerder worden verteld in het belang van het onderzoek. Ik zag de belangen niet, ging uit van een volledig ander beeld en was zonder dat ik het wist ook een behoorlijk risico. Ik heb mijn les toen wel geleerd!
Beste collega’s, ik wil iedereen oproepen je zaak over te dragen aan de ‘recherche’ en erop te vertrouwen dat zij alles zullen doen om tot een goed resultaat te komen. Er is voor ACP-leden één voordeel op die losgeslagen agent die ik toen was. Heb je vragen, begrijp je het niet? Stuur een mailtje, meld wie je bent en mijn collega’s en ik bellen je terug of komen langs om het uit te leggen. Ik ben trots op al mijn collega’s van de politie en van de ACP-werkorganisatie die keihard werken om voor politiemensen goede arbeidsvoorwaarden afgesproken te krijgen.
De rechercheur gaf mij twee lessen mee: Is wat je wilt weten ‘Need to know or nice to know?’, maar wat het antwoord ook is, bedenk: ‘There is more than meets the eye!’ Niet alles is wat het lijkt! Vakbondswerk is net politiewerk… Ik zie uit naar mail van alle reageerders!
