Na een persalarm van het ANP viel vandaag (maandag 5 maart) direct na het verstrijken van het CAO-ultimatum aan de minister de hele vaderlandse pers over mij en collega voorzitter Han Busker heen. De tijd van acties is namelijk aangebroken. De minister kan ons niet verwijten dat wij onvoldoende ruimte hebben gelaten om te onderhandelen. Maar er was van zijn kant blijkbaar geen ruimte voor een CAO die recht doet aan het zware en risicovolle politievak.

De minister heeft er bewust voor gekozen om u en uw collega’s af te schilderen als inhalig. En zichzelf als een redelijke man die u iets biedt waar u eigenlijk geen nee tegen kunt zeggen. In het kort was de boodschap van de minister: “Politiemensen krijgen geen beter inkomen voor hun zware en risicovolle werk, maar ze houden wel hun baan.” Dat vulde hij aan met de woorden: “Dat is heel redelijk, want we hebben het allemaal zwaar in Nederland.” Als gemiddelde krantenlezer valt daar misschien niet zoveel tegenin te brengen, maar bij mij gaan toch de nekharen overeind staan. Zowel over het inkomen als het behoud van werk zijn namelijk jaren geleden al afspraken gemaakt. Als bonden onderhandelen we niet twee keer over hetzelfde onderwerp. Als je als werkgever bewust een beroepsgroep weg zet, dan kun onmogelijk volhouden dat je een vriend bent van de politie. Als ik moet samenvatten wat de minister wil, dan gebruik ik daarvoor een samenvatting zoals die door één van onze leden op onze site werd gepost:

> 12 uur lang werken overdag

> 10 uur lang werken 's nachts

> Werken tot je 67e bij de politie

> Werken tot je 67e in nachtdiensten

> 1% gratis blijven werken

> Minder rust

> Minder weekenden vrij

Tegen 0% inkomensvooruitgang.

Even inzoomen op die inkomensverbetering. De minister heeft vier jaar geleden al beloofd om zwaar en risicovol werk te belonen. Dat is een afspraak uit de vorige CAO Politie. Wij houden hem nu aan deze afspraak. De politievakbonden hebben uiteraard oog voor de huidige economische situatie. We zijn realistisch genoeg om te weten dat een hoge salariseis in deze tijd niet verantwoord is. Dat is het wel als het gaat om het nakomen van eerdere afspraken om zwaar en risicovol werk te waarderen. Politiewerk is wat dat betreft met geen enkel ander beroep te vergelijken. Minister Opstelten weet heel goed dat er van onze kant een realistische vraag op tafel ligt. Als de minister werkelijk die politievriend is als hij zegt te zijn. komt hij in actie in plaats van wij. 

Voor nu: actie!

Als regiobeheerder van de ACP ben ik vaak verspreid over het land te vinden en ben ik getuige van een ontstellende hoeveelheid achterstallig onderhoud. Als ik de discussie in de media hoor gaan over of politiemensen al dan niet terecht opkomen voor hun arbeidsvoorwaarden, dan gaat mijn bloed koken. Ik wil mensen graag uit de droom helpen. Het arbeidsvoorwaardenpakket waarvoor de politiemensen strijden, is geen ordinaire loonsverhoging, maar een noodzakelijke investering in een veiliger Nederland.

Als je kijkt naar de berichtgeving in de media van de afgelopen weken dan wordt dat beeld alleen maar onderstreept. Minimaal 350.000 ATW-overtredingen per jaar. Dat betekent dus dat collega’s met de beschikbare mensen en middelen veel te veel werk moeten doen. Daarnaast werd ook nog eens bekend dat 25% van onze collega’s mentaal momenteel op het randje loopt. Dat is ook niet zo vreemd aangezien los van de werkdruk collega’s steeds vaker te maken krijgen met extreem geweld en zij daarmee dus zware mentale klappen te verduren krijgen. Ondertussen blijven politici en ministers maar wensenlijstjes neerleggen en beloftes doen, maar keuzes worden er niet gemaakt. In het rapport van de rekenkamer staat het resultaat: de aanpak van criminaliteit blijft achter. In mijn werk spreek ik veel collega´s die zich maar wat graag bezig zouden houden met het ´echte´ politiewerk.

Maar of het ‘echte’  politiewerk weer het leidende thema gaat worden is maar zeer de vraag. De komende acht jaar stroomt een groot deel van de politiemensen uit na een zwaar arbeidszaam leven. De arbeidsmarktperspectieven zijn niet bepaald gunstig om over de benodigde opleidingscapaciteit op de academies maar te zwijgen. Baanbehoud, waar de minister mee schermt is zeker geen gunst, maar een absolute noodzaak voor de veiligheid van Nederland! Eergisteren zijn de cao-onderhandelingen gestaakt. De door de minister toegezegde ruimte en de gewekte suggestie dat er naar elkaar toe onderhandeld kon worden, bleek een utopie! Nederland ondertussen staat te springen om economisch herstel. Alleen zo krijgen we onze Nationale balans weer op orde. Veiligheid is daarvoor een absolute voorwaarde. Het is dan ook kortzichtig en dom om de arbeidsvoorwaarden van mensen die daar primair voor verantwoordelijk zijn te verwaarlozen.  

Een veel gehoorde kreet in politiek den Haag was gisteren dat het dom is om problemen door te schuiven naar de toekomst. Aan die uitspraak wil ik de minister houden.

Ik ben er klaar voor! Tot snel, ergens in het land.  

Er is geen tijd om eindeloos te praten om tot een goede CAO Politie te komen. Dat was de kern van de boodschap die ik eerder deze week, namens u, heb meegegeven aan minister Opstelten en zijn ambtenaren. Het werd tijd om gas te geven, niet alleen omdat collega’s een rechtvaardige cao verdienen, maar ook omdat er op dit moment veel meer op het spel staat voor de hele sector.

Er zijn nogal wat dringende thema’s die vragen om aandacht. Om er maar even twee te noemen: LFNP en Nationale Politie. Deze onderwerpen hebben direct betrekking op uw werk en inkomen. Dit vraagt om onverdeelde aandacht van alle betrokken partijen. Iemand vroeg zich op onze website daarbij af waarom we nu dan ‘toch even een cao sluiten’. Allereerst is dat natuurlijk niet ‘even’, maar dient er zorgvuldig en met gepaste spoed een rechtvaardige CAO te worden afgesloten. Om in de beeldspraak van ‘gas geven’ te blijven: Het kan niet zo zijn dat onze werkgever op zijn scooter voorbij snelt, van alles verandert aan de structuur van de politie, maar datgene wat vorm en inhoud geeft aan de beloning van collega’s, namelijk de CAO Politie, rechts laat liggen.  

Het kostte even tijd, maar na een paar dagen, had ik het idee dat de minister en  zijn ambtenaren de boodschap begrepen. Los van het feit dat vraag en aanbod nog een eind uit elkaar liggen, liggen de beide standpunten op tafel en wordt er al een aantal dagen inhoudelijk flink gediscussieerd. Het is nu weekend en de komende dagen gebruiken wij om het overleg van dinsdag 28 februari voor te bereiden. Aan het eind van die dag zal ik samen met mijn mede-onderhandelaars bepalen of het bereiken van een akkoord over de twee belangrijkste onderwerpen (VPL en inkomensverbetering) wel of niet mogelijk is voor de eerder gestelde deadline van donderdag 1 maart. Het voorbereiden van acties gaat ondertussen onverminderd door.

Ik kan niet zeggen dat ik verrast ben door de publicaties die de afgelopen dagen in de media over de politie zijn verschenen. Zo was er dit weekend in het televisieprogramma Brandpunt aandacht voor PTSS bij politiemensen. NRC bracht een artikel over de problemen rond de Nationale Politie. En de Telegraaf publiceerde een bericht over overtredingen van de Arbeidstijdenwet binnen politiekorpsen. Verschillende dossiers die op de onderhandelingstafel liggen voor een nieuwe CAO voor politiemensen. Op zulke momenten, als ik tegenover media en richting de politiek dezelfde boodschap voor de zoveelste keer herhaal, voel ik mij weleens een roepende in de woestijn.

Maar hoe triest de boodschap ook is, soms is het goed dat de problemen waarmee politiecollega’s dag in dag uit worden geconfronteerd breeduit worden uitgemeten in de media. Voor wie er nog aan twijfelde, na de publicaties van afgelopen dagen kun je naar mijn mening niet langer ontkennen dat politiewerk een risicovol en zwaar beroep is. Zo wijst onderzoek uit dat er duizenden collega’s zijn die door hun inzet voor een veilige samenleving zijn geconfronteerd met ernstige incidenten en daardoor rondlopen met psychische klachten. Daar doet niemand zielig over. Over het algemeen weten politiemensen goed waaraan ze beginnen. Toch is het essentieel dat collega’s het gevoel hebben geholpen, gehoord en gezien te worden. Laat ik me daarbij meteen tot de minister richten: daar horen ook rechtvaardige arbeidsvoorwaarden bij.

Dat brengt mij vervolgens  bij de discussie over de vorming van één Nationale Politie. Onzekerheid is het toverwoord als het gaat om de Nationale Politie. Dit geldt vooral voor de groep AT-personeel. De politie heeft leiders nodig die de weg wijzen. Als vakbond proberen wij daar ons steentje aan bij te dragen, maar uiteindelijk is het de organisatie die op basis van een heldere visie op het politievak de Nationale Politie moet vormgeven. Na alle mediaberichten van afgelopen dagen kunnen mensen niet langer ontkennen dat het politiewerk onder druk staat. Als er maar liefst 340.000 overtredingen van de Arbeidstijdenwet worden geconstateerd, dan wordt de politieorganisatie blijkbaar gedragen door de loyaliteit van de medewerkers. Dus nogmaals minister Opstelten: voldoende rust en een goede balans tussen werk en privé is cruciaal voor politiemensen om hun werk goed te kunnen doen. Daarom blijf ik de komende tijd behalve onderhandelen ook roepen ‘op naar een CAO die recht doet aan het mooie maar ook zware politievak!’