De blogs worden nu gefilterd met: Politie 2.0
Reset het filter om alle blogs te zien.
Spiderman
Als iemand met grote voorliefde voor film en dan vooral films geïnspireerd op superhelden, is er een scene uit Spiderman waar ik aan moest denken van de week. In de film Spiderman sterft ‘oom Ben’ omdat Spiderman een overvaller laat lopen. Moraal van het verhaal: 'Great power comes with great responsibility.'
Reden voor mijn overpeinzing was een e-mail van één van mijn directe collega’s. Op acp.nl hadden bezoekers -op zijn zachtst gezegd- minder genuanceerde reacties geplaatst. Dit riep de vraag op bij een aantal regionale ACP-vertegenwoordigers om de mogelijkheid tot reageren alleen nog voor ACP-leden open te stellen. Nu ben ik als kind van mijn generatie een internet-junkie. Ik geef het meteen toe. Ik ben zo’n jongen die je zelfs in een restaurant tegenover zijn vrouw nog de hele tijd met zijn telefoon ziet pielen. Iemand die veel sociale netwerksites actief besurft en van wie een groot deel van zijn sociale leven zich online afspeelt. En in de ogen van een aantal van jullie misschien nog wel erger: die zo naïef is om te geloven in een vrij internet. Ik heb dan ook totaal geen warme gevoelens bij het reguleren of zelfs blocken van meningen. Niet zozeer omdat ik geloof dat iedereen inhoudelijk bijdraagt aan het debat. Maar wel omdat het volgens mij uniek is wat er op dit moment bij de ACP mogelijk is. Politiemensen die met elkaar en anderen een podium krijgen om met elkaar in discussie te gaan over bijvoorbeeld werk en inkomen. Zonder inlog!
Los van het feit dat ik nog wel eens jeuk krijg van het gebrek aan nuance of kennis, verbaast het mij dat er zo weinig mensen zijn die een positief verhaal te vertellen hebben. Dat alles overpeinzend kom ik tot de conclusie dat Spiderman wel een punt had. Of de mogelijkheid om te reageren open blijft staan, is afhankelijk van al die duizenden mensen die elke maand onze site bezoeken en hoe ze er in slagen hun verantwoordelijkheid te nemen. Want met vrijheid komt ook verantwoordelijkheid.
Blauw online
Tijdens de laatste Tweede Kamer verkiezingen was het trendwatcher Bakas die pleitte voor een moderner veiligheidsbeleid: "Experts in de veiligheidsbranche beseffen dat internetcriminaliteit de afgelopen tien jaar enorm is toegenomen en de komende tijd explosief verder zal groeien. Maar de burgers en ook politici zijn er nauwelijks in geïnteresseerd. Dat leidt tot een verkeerde focus op veiligheid in de toekomst. De overheid investeert in het bestrijden van criminaliteit van gisteren en niet in criminaliteit van morgen." Amper twee weken geleden werd zijn oproep voor meer investeringen herhaald door korpschef Martin Sitalsing.
Het is niet zo dat er niets wordt gedaan. Zo maakte plaatsvervangend korpschef Zorko van het KLPD begin januari bekend dat er op zoek werd gegaan naar gespecialiseerd personeel. Volgens haar wil de politie meer werk gaan maken van deze vorm van criminaliteit. Het team dat zich bezighoudt met zware internet criminaliteit wordt hiervoor uitgebreid van 30 naar 60 personen. Begin januari werd ook bekend dat 94 procent van de 17 miljoen Nederlanders online actief is.
Vanuit het idee dat het bevoegd gezag de richting bepaald, is het volkomen logisch dat internetcriminaliteit weinig aandacht krijgt. Voor burgers en daarmee voor bestuurders is blauw op straat een issue, blauw online niet. Toch verandert dit de komende jaren. Als je het experts vraagt zie je dat steeds meer mensen bewust raken van online (on)veiligheid en privacy. Zo staat in het trendrapport voor 2012 van Bakas dat het besef onder burgers toeneemt dat strafbare feiten op internet even zwaar tellen als strafbare feiten in het 'echte' leven. De ogen van mensen worden langzaam maar zeker geopend door digitale inbraken zoals bij Sony. Persoonlijke gegevens (inclusief creditcard) van miljoenen mensen kwamen in de handen van criminelen. De vraag is dus hoe lang het nog duurt voordat burgers en daarna bestuurders gaan roepen om 'blauw online'. Minimaal even belangrijk: is het door bezuinigingen en het geld dat omgaat in de IT-sector reëel iets van de politie te verwachten of is het de markt die verantwoordelijk wordt voor het bestrijden van internetcriminaliteit?
CAO 2.0
In het algemeen geldt dat transparantie dé cruciale voorwaarde is geworden om klanten vertrouwen te geven in een organisatie. Binnen de ACP hebben wij het over leden in plaats van klanten, maar het principe is hetzelfde. Laten zien wie we zijn, waar we voor staan, waar we mee bezig zijn en welke keuzes daarachter schuilgaan, is van cruciaal belang voor het vertrouwen van onze achterban.
Als er al zoiets bestaat als CAO 2.0., dan heeft dit alles te maken met streven naar transparantie. Dat is lastig. Zeker in een proces dat zich het beste laat omschrijven als een complex web. Verschillende partijen met uiteenlopende belangen botsen met elkaar. Ook wordt er door alle partijen voortdurend op meerdere borden geschaakt. Als vakbond altijd het achterste van je tong laten zien is niet in het belang van onze leden, omdat de werkgever meeleest.
Dat neemt niet weg dat het belang van politiemensen voor de ACP te allen tijde centraal staat. In de zes jaar dat ik nu bij de ACP werk, voelt het uitspreken van deze woorden soms als het herhalen van een mantra. Niets is minder waar. Het is gewoon een vaststaand gegeven. Dat het belang van onze leden voorop staat, dat geldt uiteraard ook voor de onderhandelingen voor de nieuwe CAO Politie. Ook in dat proces proberen wij als vakbond zo transparant als mogelijk te zijn. Rest mij niets anders dan onze leden te verwijzen naar die manieren waarop zij met de ACP in gesprek kunnen gaan en invloed kunnen uitoefenen. Laat bijvoorbeeld en reactie achter op de nieuwsberichten op onze website, stuur een e-mail naar communicatieonleesbaaracponleesbaarnl of maak gebruik van Twitter en Facebook.
Eeuwig leven
Er zijn tal van boeken en films verschenen over de zoektocht naar het eeuwige leven. Denk bijvoorbeeld aan een personage als Indiana Jones, een wilde avonturier die menig vrouwenhart sneller deed kloppen en die op zoek was naar de heilige graal. Ook zijn er genoeg filosofische verhandelingen over of zo’n eeuwig leven wel de moeite waard is. Met de introductie van het internet is het eeuwige digitale leven geïntroduceerd.
Ik kan het niet genoeg benadrukken. Internet 'vergeet' niet en als gebruiker kun je dit maar beter goed in je oren knopen. Dit om te voorkomen dat er vervelende situaties ontstaan. Want houd je hier geen rekening mee, dan kan het eeuwige digitale leven bestaan uit een groot aantal filmpjes of opmerkingen waar jij je uiteindelijk diep voor schaamt. Sociale media, waarop je een profiel kunt aanmaken en daarmee een eigen pagina, vormen digitale kerkhoven. Soms omdat de persoon die zich ooit heeft aangemeld er niet meer naar omkijkt. En soms uiteraard omdat de persoon daadwerkelijk is overleden.
Nu zag ik laatst een artikel verschijnen met de kop ‘Nederlanders willen geen eeuwig leven op sociale media’. Uit naam van een uitvaartverzekeraar is er onderzoek gedaan naar de vraag of mensen na hun dood hun sociale profiel willen behouden. Op zich geen gekke vraag, aangezien er geregeld digitale herdenkplaatsen ontstaan op de plaats waar een overledene een paar dagen daarvoor nog actief zijn leven deelde. Uit het onderzoek blijkt dat 61 procent van de 1000 ondervraagde Nederlandse consumenten geen behoefte heeft aan zo’n digitale herdenkplaats. De dood zien ze als het einde, ook voor wat betreft hun profiel op Linkedin, Facebook, Twitter en Hyves. Om dat mogelijk te maken, heeft de uitvaartverzekeraar een handleiding ontwikkeld. Hoe meer ik er overigens over nadenk… doe mij maar het digitale eeuwige leven.
Co-creatie
Menno Lanting schreef het boek ‘Connect!’ met als ondertitel ‘De impact van sociale netwerken op organisaties en leiderschap’. Volgens Lanting vraagt een hyper verbonden wereld om andere manieren van organiseren en leiders met andere waarden en uitgangspunten. Met zijn boek daagt Lanting criticasters van sociale media uit om de discussie niet langer te focussen op meerwaarde, maar sociale media vooral te zien als een middel om het gesprek tussen mensen op gang te brengen en te houden. Hij stelt daarbij de volgende vraag. ‘Zijn gesprekken tussen mensen op het terras of in de trein nu zoveel zinvoller als gesprekken op sociale media?’
Lanting schetst de ontwikkeling van communicatie via het internet, waarbij eerst het zenden van een boodschap centraal stond. Daarna volgde de dialoog (web 2.0.) met vooralsnog als eindpunt co-creatie. Een term die betekent dat niet langer de organisatie, maar alle stakeholders gezamenlijk aan de slag gaan met een onderwerp. Om het voor iedereen iets concreter te maken, zal ik een voorbeeld noemen. Hoe zou de ACP in haar communicatie bijvoorbeeld kunnen omgaan met een onderwerp als de omvorming van het politiebestel naar één Nationale Politie?
In het geval van zenden, betekent dit dat de ACP een bericht online plaatst om leden te informeren over de nieuwe inrichting van het politiebestel. In het geval van de dialoog kunnen leden ook op het gepubliceerde voorstel reageren. De ACP luistert en formuleert met de input van leden in het achterhoofd de uiteindelijke inzet. Co-creatie gaat nog een stap verder. Online wordt samen met leden het standpunt geformuleerd. We beginnen met een lege pagina en formuleren, schrappen en herschrijven samen net zolang, totdat er een standpunt ligt waar de meeste leden het over eens zijn. Hierbij staat de expertise van leden centraal. Niet alleen is deze manier van werken transparant. Het doet ook recht aan de wederzijdse afhankelijkheid van de ACP en haar leden. Als vakbond zijn wij ten diepste namelijk niets meer en niets minder dan een optelsom van de slag- en denkkracht van alle leden.
Dat brengt mij bij de vraag: Hoe nu verder? Ik ga er in ieder geval eens goed over nadenken. En voor diegene die ideeën heeft, dan verneem ik dat graag via het e-mailadres: communicatieonleesbaaracponleesbaarnl
