De blogs worden nu gefilterd met: Uit de regio
Reset het filter om alle blogs te zien.
Kroning tot koning
De inhuldiging van Willem-Alexander tot koning werd gisteren (dinsdag 30 april) mede mogelijk gemaakt door Politie Nederland. Klinkt vreselijk die uitdrukking ‘mede mogelijk gemaakt door’, dacht ik nog bij het ontbijt vanochtend, maar het is wel waar. Ik ben de afgelopen twee dagen door heel Nederland gereden en heb veel contact gehad met collega's. Collega's die al dagen op de been waren en als slotstuk ook nog op de laatste Koninginnedag moesten werken. Politiewerk in Amsterdam, vanuit een werkplek ver daar vandaan en/of in de eigen regio. Deze laatste variant met minder mensen en zonder enige aandacht lijkt het soms, maar even zo noodzakelijk.
Een deel van de Koninginnenacht bracht ik door in Utrecht. De sfeer was er bijzonder gemoedelijk. Uit het land heb ik vernomen dat dit ongeveer overal het geval was. Op Koninginnedag was ik samen met onze voorzitter Gerrit van de Kamp in Amsterdam. Na een extreem kort nachtje meldden wij ons om 4.00 uur 's ochtends bij het PTO, waar de bussen met collega's al af en aan reden. Korpschef Pieter Jaap Aalbersberg vertelde ons op dit verzamelpunt dat er al de hele nacht werd gewerkt en dat de drukte vanaf een uur of vier begon toe te nemen. Als voorzitter van de vakbond die ruim 25.000 politieprofessionals met elkaar verbindt, was het voor Gerrit dan ook ondenkbaar om daar niet aanwezig te zijn.
Een bezoek waarbij wij met heel veel collega's in gesprek zijn geweest. Soms mopperend, maar vooral ook positieve geluiden van collega's die zin hadden om het feest in goede banen te leiden. Tot onze 'verbazing' was de ME gekleed in het nieuwe tenue. Het moet gezegd, uitstraling een 10, absoluut. In de gesprekken over de kleding met collega's kwamen overigens nog wel wat puntjes naar voren waarvan je denkt: 'Hoe kan het dat na een intensieve periode van testen dit soort zaken nu nog naar boven komen?'. Als ACP gaan we ons daar in de nabije toekomst nadrukkelijk mee bezighouden.
Rond acht uur 's ochtends vertrokken wij richting de plekken waar collega's die dag hun post vatten. Tot mijn grote verbazing leek Amsterdam uitgestorven. Lege straten, lege pleinen, de reinigingsdienst die de straten opruimde na het feest van de avond ervoor. Via diverse posten uiteindelijk aangekomen op de Dam waar heel veel uren later de feestelijkheden zouden beginnen. Een groepje geharde oranjefans, die al de hele nacht voor de hekken hadden gelegen, kleurden het plein een beetje oranje en langzaam, heel langzaam, groeide dat aantal. Pas kort voor het moment van de abdicatie en balkonscène stroomden de mensen toe en vulden de Dam tot een aantal van (volgens de NOS) ruim 20.000 mensen. De techniek, de oranje kroontjes en kleding, het mooie weer en het bijzondere dat we dit jaar hebben mogen meemaken, zorgden ervoor dat het tot laat in de middag een gezellige en een mooie dag was en bleef. Gerrit van de Kamp is later op de dag overigens nog op bezoek geweest bij collega's in Delft en Den Haag. Zelf ging ik in de middag richting Breda en Tilburg en heb daar met collega's meegelopen die de rust en orde tijdens de feestelijkheden in de regio keurig wisten te handhaven.
Terugkijkend naar de gehele dag en achterligggende operatie zie je hoe ongelooflijk veel uren in de voorbereiding ervan moeten hebben gezeten. Veel collega's, met een bijzondere vermelding voor diegenen in administratieve en technische functies, hebben zowel in de voorbereiding als op de dag zelf de handen flink uit de mouwen gestoken. Elke betrokken collega verdient een enorme pluim. Dat de ‘kroningsdag’ vlekkeloos en veilig is verlopen, is dan ook te danken aan de vele tienduizenden uren die er gewerkt is door politiemensen, maar zeker ook door verkeersregelaars, toezichthouders, boa's en alle anderen mensen die binnen het veiligheidsdomein werkzaam zijn. Van de mensen die de koffie en de broodjes verzorgden, de ontvangst, het inschrijven, tot aan de mensen die heel soms even hebben moeten aanpakken. En laten we vooral niet vergeten dat er duizenden mensen aan het werk waren door het hele land. Op plekken waar het evengoed spannend kon worden, moest soms met een bezetting worden gewerkt die niet overhield.
Ook de komende dagen gaat er nog veel op de sector afkomen. Denk aan 4 en 5 mei, de huldiging van Ajax, enz. Momenten waarbij Politie Nederland er ook weer moet staan. Zo'n kleine 60.000 collega's, waarvan ruim 25.000 ACP-leden, gaan ook dat klusje weer klaren. Vanuit deze stoel, waar ik na gisteren met moeie voeten maar een voldaan gevoel inzit, is er maar één gevoel dat bij mij overheerst: TROTS. Op deze dag, 1 mei, kunnen we dan ook met dit gevoel terugkijken op de laatste Koninginnedag. Een dag waar weinig tot niets op aan te merken viel. Kortom: Beatrix bedankt, welkom Willem-Alexander. Dat alles mede mogelijk gemaakt door Politie Nederland.
P.S. Tijdens de dag heb ik volop foto's gemaakt. Deze worden geplaatst op de Facebookpagina van de ACP, te vinden op www.facebook.com/politiebond
24/7 iedere (kerst)dag
Er zijn op de wereld niet erg veel beroepen waarin je ieder uur van iedere week, ongeacht weersomstandigheden, feestdagen of andere bijzonderheden, altijd maar moet klaarstaan.
Als medewerker van Politievakbond ACP mag ik een bijdrage leveren aan het welzijn en het verbeteren van de arbeidsomstandigheden van politiemensen. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat het werk dus echt niet ophoudt zodra ons kantoor sluit. Juist de tijden daarbuiten zijn de momenten dat het er vaak om spant.
Tijdens de afgelopen kerstdagen ben ik in gesprek geweest met collega’s uit de regio’s Amsterdam en Noord Holland. De kerstavonden verliepen erg rustig, maar dat is eigenlijk standaard, aldus de collega’s. Wat je wel ziet, is een ander soort drukte in de dagen na de Kerst. Inbraakmeldingen en gevoelsmatig denk ik dat het aantal zelfdodingen of pogingen daartoe, “na de zoveelste eenzame Kerst” hoger is, aldus een collega. Op het werk zijn tijdens de feestdagen is niet leuk, maar het hoort erbij. Onderling vindt er voldoende afstemming plaats. Een vrijgezelle collega meldt dat het hem niet uitmaakt en daardoor een collega bij haar man en kindje kan zijn, ”beter toch of niet dan”.
Aan het begin van de avond gaan de collega’s zitten om een hapje te eten. Meegebrachte maaltijden komen tevoorschijn en de magnetron doet zijn werk. Geen kaarsjes en geen kerstliederen op de achtergrond, maar de vertrouwde kantine aan het bureau. Na het eten stappen de collega’s weer in de voertuigen om preventief door de woonwijken te rijden. Na enkele minuten komt er een oproep dat er aan het bureau heerlijk eten is bezorgd. Een mooie blijk van waardering en eerlijk is eerlijk, het ziet er allemaal voortreffelijk uit. Een beetje veel voor het aantal aanwezigen, maar zeer gewaardeerd.
Een rustige dienst met een goed verzorgde blijk van waardering, maar er gaat toch niets boven thuis zijn als gezin, als familie bij de kerstboom. Maar dat is nu eenmaal onderdeel van dit mooie beroep.
Eerst zien dan geloven
‘Meer voor de troepen staan’ is een veel gehoorde kreet binnen politie Nederland. Gerard Bouman, vanaf 1 januari onze hoogste baas binnen de Nationale Politie, heeft afgelopen dagen diverse interviews gegeven met betrekking tot de invoer van de Nationale Politie. Het interview in de Volkskrant kopt ‘Nieuwe leiding politie moet meer bij de troepen staan’.
Ik ben leidinggevende binnen het korps Groningen, straks binnen de Eenheid Noord Nederland. Bij de troepen staan is iets wat de meeste van mijn collega’s leidinggevenden het liefst zouden willen, ware het niet dat door de grote hoeveelheid werkzaamheden deze wens niet of nauwelijks haalbaar is. Ik heb binnen de regio Groningen vanuit mijn vakbonds- en medezeggenschapsrol hier regelmatig aandacht voor gevraagd. Ik kreeg dan vaak het antwoord te horen: ‘kwestie van keuzes maken’. Ik zal niet ontkennen dat het hier en daar best mogelijk is andere keuzes te maken, maar ik durf hier te stellen dat het vaak geen keuze is! Je krijgt ‘gewoon’ piket huiselijk geweld, je bent officier van dienst, je werkt ’s nachts, ’s avonds en in de weekenden, je moet functionerings- en beoordelingsgesprekken houden, je bent verantwoordelijk voor planning, wat bij tijd en wijlen een dagtaak is, etc. En o ja, je hebt soms ook nog vrij… Overigens met de invoering van de mobiele telefoon schijnen wij ook nog 24 uur per dag bereikbaar te moeten zijn! Meer ‘bij de troepen staan’? Worden er dan eindelijk ook keuzes gemaakt wat we wel en niet gaan doen? In de laatste CAO 2012-2014 hebben we afgesproken dat we naar minder piketdiensten gaan. Tot mijn stomme verbazing zie ik vanaf 1 januari 2013 alleen maar uitbreiding piketdiensten voor met name operationeel leidinggevenden. Het zal u dan ook niet vreemd over komen als ik zeg ‘eerst zien dan geloven’.
Beste meneer Bouman, u heeft het er over dat de gehele strategische leiding van de politie, 48 mensen, tijdens Oud en Nieuw op straat hoort te zijn. Dat strookt met uw opvattingen over operationeel leiderschap. Je bent bij de troepen en niet achter het bureau. Ik ben dit gedeeltelijk met u eens. Bij je troepen staan, doe je op straat maar ook achter je bureau! Laten we daar wel de balans in houden, ieder vanuit zijn of haar eigen strategische of operationele rol!
Bij deze wens ik alle collega’s binnen politie Nederland hele mooie feestdagen toe en een voorspoedig en gezond 2013! En voor alle collega’s die met Kerst en tijdens de jaarwisseling moeten werken: een veilige dienst toegewenst en voor ‘mijn’ collega’s leidinggevenden: dat we niet alleen nu maar ook binnen de Nationale Politie veel bij onze troepen mogen staan!
Eerst zien dan geloven!
Haren, een week later
Het is nu ruim een week geleden dat mijn collega’s, overige hulpverleners en bewoners van Haren werden geconfronteerd met excessief geweld. Ook bij de rest van Nederland sijpelt beetje bij beetje door wat er precies heeft plaatsgevonden. Afgelopen week is hierover in de media veel gesproken en geschreven. Televisie, kranten en radio, zowel nationaal als internationaal. Ook over social media is genoeg gezegd, waarvan wij dachten dat we wel wisten wat het was.
Na de zinloze gebeurtenissen in Haren weten wij echter pas echt wat het is. Dat nu de discussie dieper gevoerd gaat worden hoe we maatschappelijk gezien hier verder mee om moeten gaan, staat voor mij dan ook buiten kijf. Ook binnen de politie zal deze discussie gevoerd moeten worden. De impact van het medium is enorm, en wellicht moet dat besef nog groeien.
De gebeurtenissen in Haren hebben mijn collega’s aangegrepen. Uit gesprekken met collega’s wordt duidelijk, dat ze zeer angstige momenten hebben beleefd. Dat er niet meer gewonden zijn gevallen, is een wonder te noemen. De dagen erna stonden in het teken van aandacht en zorg voor elkaar maar ook van een hoop vragen. Vragen die nu (nog) niet allemaal beantwoord kunnen worden maar die wel beantwoord moeten worden. ‘Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen?’ Intern is de evaluatie volop gaande en door het instellen van een onderzoekscommissie, onder leiding van Job Cohen, hopen we uiteindelijk antwoord te krijgen op veel van onze vragen.
Daags na de rellen werd de ACP veelvuldig benaderd door leden die betrokken waren geweest bij deze rellen. Niet alleen vanwege de vragen die opborrelden maar ook collega’s die hun verhaal kwijt willen. Hierop hebben wij, als Regionale Raad Groningen, besloten om naast de reguliere zorglijnen een meldpunt voor alle betrokkenen te openen. Een extra loket waar betrokkenen hun verhaal kwijt kunnen maar ook een loket voor het melden van zorgpunten en het stellen van vragen.
De Regionale Raad zal alle feiten en vragen verzamelen en daar waar nodig zelf actie ondernemen. De collectieve belangen zullen behartigd worden door het aanbieden van alle verzamelde feiten en vragen aan de onderzoekscommissie. Uiteraard is dit anoniem en zonder specifieke details te noemen. Ook individueel wil de Regionale Raad Groningen een bijdrage leveren aan de evaluatie waarbij wij hopen dat voor veel collega’s de vragen en zorgpunten beantwoord gaan worden. Wat ons betreft draagt een gedegen evaluatie hiertoe bij. Het meldpunt blijft de komende weken nog open, naast de reguliere zorglijnen van ons korps, en is te bereiken via het emailadres acpgroningenonleesbaargmailonleesbaarcom.
Elly van der Wolde is voorzitter van de Regionale Raad Groningen. De Regionale Raad is ook te bereiken via het algemene nummer van de ACP: 033-4952888.
De ACP gaat als vanzelfsprekend vertrouwelijk om met alle binnengekomen reacties.
Kortzichtig
Als regiobeheerder van de ACP ben ik vaak verspreid over het land te vinden en ben ik getuige van een ontstellende hoeveelheid achterstallig onderhoud. Als ik de discussie in de media hoor gaan over of politiemensen al dan niet terecht opkomen voor hun arbeidsvoorwaarden, dan gaat mijn bloed koken. Ik wil mensen graag uit de droom helpen. Het arbeidsvoorwaardenpakket waarvoor de politiemensen strijden, is geen ordinaire loonsverhoging, maar een noodzakelijke investering in een veiliger Nederland.
Als je kijkt naar de berichtgeving in de media van de afgelopen weken dan wordt dat beeld alleen maar onderstreept. Minimaal 350.000 ATW-overtredingen per jaar. Dat betekent dus dat collega’s met de beschikbare mensen en middelen veel te veel werk moeten doen. Daarnaast werd ook nog eens bekend dat 25% van onze collega’s mentaal momenteel op het randje loopt. Dat is ook niet zo vreemd aangezien los van de werkdruk collega’s steeds vaker te maken krijgen met extreem geweld en zij daarmee dus zware mentale klappen te verduren krijgen. Ondertussen blijven politici en ministers maar wensenlijstjes neerleggen en beloftes doen, maar keuzes worden er niet gemaakt. In het rapport van de rekenkamer staat het resultaat: de aanpak van criminaliteit blijft achter. In mijn werk spreek ik veel collega´s die zich maar wat graag bezig zouden houden met het ´echte´ politiewerk.
Maar of het ‘echte’ politiewerk weer het leidende thema gaat worden is maar zeer de vraag. De komende acht jaar stroomt een groot deel van de politiemensen uit na een zwaar arbeidszaam leven. De arbeidsmarktperspectieven zijn niet bepaald gunstig om over de benodigde opleidingscapaciteit op de academies maar te zwijgen. Baanbehoud, waar de minister mee schermt is zeker geen gunst, maar een absolute noodzaak voor de veiligheid van Nederland! Eergisteren zijn de cao-onderhandelingen gestaakt. De door de minister toegezegde ruimte en de gewekte suggestie dat er naar elkaar toe onderhandeld kon worden, bleek een utopie! Nederland ondertussen staat te springen om economisch herstel. Alleen zo krijgen we onze Nationale balans weer op orde. Veiligheid is daarvoor een absolute voorwaarde. Het is dan ook kortzichtig en dom om de arbeidsvoorwaarden van mensen die daar primair voor verantwoordelijk zijn te verwaarlozen.
Een veel gehoorde kreet in politiek den Haag was gisteren dat het dom is om problemen door te schuiven naar de toekomst. Aan die uitspraak wil ik de minister houden.
Ik ben er klaar voor! Tot snel, ergens in het land.
