De blogs worden nu gefilterd met: Uit de regio
Reset het filter om alle blogs te zien.
Kortzichtig
Als regiobeheerder van de ACP ben ik vaak verspreid over het land te vinden en ben ik getuige van een ontstellende hoeveelheid achterstallig onderhoud. Als ik de discussie in de media hoor gaan over of politiemensen al dan niet terecht opkomen voor hun arbeidsvoorwaarden, dan gaat mijn bloed koken. Ik wil mensen graag uit de droom helpen. Het arbeidsvoorwaardenpakket waarvoor de politiemensen strijden, is geen ordinaire loonsverhoging, maar een noodzakelijke investering in een veiliger Nederland.
Als je kijkt naar de berichtgeving in de media van de afgelopen weken dan wordt dat beeld alleen maar onderstreept. Minimaal 350.000 ATW-overtredingen per jaar. Dat betekent dus dat collega’s met de beschikbare mensen en middelen veel te veel werk moeten doen. Daarnaast werd ook nog eens bekend dat 25% van onze collega’s mentaal momenteel op het randje loopt. Dat is ook niet zo vreemd aangezien los van de werkdruk collega’s steeds vaker te maken krijgen met extreem geweld en zij daarmee dus zware mentale klappen te verduren krijgen. Ondertussen blijven politici en ministers maar wensenlijstjes neerleggen en beloftes doen, maar keuzes worden er niet gemaakt. In het rapport van de rekenkamer staat het resultaat: de aanpak van criminaliteit blijft achter. In mijn werk spreek ik veel collega´s die zich maar wat graag bezig zouden houden met het ´echte´ politiewerk.
Maar of het ‘echte’ politiewerk weer het leidende thema gaat worden is maar zeer de vraag. De komende acht jaar stroomt een groot deel van de politiemensen uit na een zwaar arbeidszaam leven. De arbeidsmarktperspectieven zijn niet bepaald gunstig om over de benodigde opleidingscapaciteit op de academies maar te zwijgen. Baanbehoud, waar de minister mee schermt is zeker geen gunst, maar een absolute noodzaak voor de veiligheid van Nederland! Eergisteren zijn de cao-onderhandelingen gestaakt. De door de minister toegezegde ruimte en de gewekte suggestie dat er naar elkaar toe onderhandeld kon worden, bleek een utopie! Nederland ondertussen staat te springen om economisch herstel. Alleen zo krijgen we onze Nationale balans weer op orde. Veiligheid is daarvoor een absolute voorwaarde. Het is dan ook kortzichtig en dom om de arbeidsvoorwaarden van mensen die daar primair voor verantwoordelijk zijn te verwaarlozen.
Een veel gehoorde kreet in politiek den Haag was gisteren dat het dom is om problemen door te schuiven naar de toekomst. Aan die uitspraak wil ik de minister houden.
Ik ben er klaar voor! Tot snel, ergens in het land.
Talentvolle cultuur
Afgelopen maandag werd het wetsvoorstel voor de nieuwe Politiewet behandeld in de Tweede Kamer. Wat opviel waren de vele zorgen over de heersende cultuur bij de politie. Ook bleek een deel van de politici te twijfelen aan de huidige korpsdirecties en of deze directies wel voor een cultuuromslag kunnen zorgen.
Terecht? Niet helemaal. Leden van korpsdirecties staan niet elke ochtend op met de bedoeling er een rotzooi van te maken, daar geloof ik niets van. Ik zie wel dat managers en leidinggevenden gegijzeld worden in een doorgeslagen lijn-stafsysteem. Dit dwingt hen klaarblijkelijk op de macht te gaan zitten vanwege de persoonlijke afbreukrisico’s. Medewerkers die het beter weten of lijken te weten, kunnen ze er niet bij hebben en worden platgedrukt!
Ter illustratie: Afgelopen week meldde zich een lid met een probleem dat dit cultuuraspect en falend leiderschap pijnlijk aan het licht bracht. Naar aanleiding van onzekerheid over zijn werkzaamheden binnen het nieuwe bestel, mailde hij zijn kwartiermaker. Deze mail belandde ook bij een voormalig chef, waarop deze besloot een boekje open te doen over ons lid. De chef stelde voor hem zodanig te behandelen dat er vooral géén gebruik werd gemaakt van zijn ‘talenten’. Helaas had deze chef op een verkeerde verzendknop geklikt, waardoor ons lid onbedoeld met deze onverbloemde boodschap werd geconfronteerd. Het beeld van ‘aardige’ chef is hij sindsdien voorgoed kwijt. Een pijnlijk voorbeeld van hoe het vooral niet moet.
Dit lid is juist een uitgelezen kans voor de organisatie en vormt absoluut geen bedreiging! Benut de individuele kracht van iedere politiemedewerker en zet daar je eigen kracht naast! Daar moet de nieuwe Nederlandse politie naar toe. De cultuur van oordelen om wie je bent, moet plaatsmaken voor een cultuur die je beloont om wat je bijdraagt, met respect voor ieders verantwoordelijkheid. Unleash talent, don’t cage it!
Pijnlijke spagaat ondernemingsraden
In het zogenoemde transitieakkoord over de nationale politie staat prominent, in lijn met het kabinetsbeleid, de wens van de minister dat “bewegingen die de slagkracht van de politie vergroten” vooral moeten worden ingezet. Deze uitspraak is zodanig ruim op te vatten dat dit een wildgroei aan projecten, reorganisaties en doorontwikkelingen in de korpsen tot gevolg heeft. Als regiobestuurder ben ik getuige van de pijnlijke spagaat die hierdoor ontstaat bij onze leden van de ondernemingsraden.
Werd voorheen vooral aan het korpsbeleid en de strategische visie van een korps getoetst, nu moet ook aan een beheers- en gezagsstructuur, die nog amper vorm heeft, worden getoetst. Niet alleen de structuur is onduidelijk, ook de inhoud is dat vaak. En dan hebben we het nog niet eens over de door onze leden benoemde ‘scoringsdrift’ in korpsen en eigen belangen die hierin een rol lijken te spelen.
Onze leden van de ondernemingsraden hebben dus te maken met een flinke ‘pan met eten’ en daarin strijden de ingrediënten om voorrang. Welke smaak moet overheersen en leidend zijn? En dan is daar natuurlijk ook nog de vakbond. Die heeft maar één norm; het belang van de leden tegen de achtergrond van het maatschappelijk belang. Als je er dan als OR in slaagt om een keuze te maken, dan is daar ineens die vakbond die vanuit ledenperspectief terug begint te duwen. De indruk kan dan ontstaan dat de OR ‘kop van jut’ wordt en vanuit geen enkele hoek steun kan verwachten.
Als kaders ontbreken, worden onze leden van de ondernemingsraden met een onredelijke klus opgezadeld. Wat dat betreft moet de minister niet alleen wensen, maar vooral regie pakken, inkaderen en faciliteren. De ACP laat haar OR-leden uiteraard niet vallen. Wij zien de pijnlijke spagaten en spreken de minister daarop aan. En wat doen we tot die tijd? Ik denk dan terug aan een gevleugelde uitspraak die één van mijn opleidingsinstructeurs ooit deed: “Rust kan je redden.” Even niets doen totdat er een duidelijker visie is, leidt niet direct tot schade en geeft de ruimte om het uiteindelijk goed te doen. En dat is in deze hectiek het enige juiste advies!
Laat een reactie op dit blog achter door de 'velden' onderaan deze tekst in te vullen.
Politiedienstencentrum
De politie wordt een landelijke organisatie met minister Ivo Opstelten als korpsbeheerder. Er komen waarschijnlijk tien districten, opgedeeld langs de grenzen van de arrondissementen (de gerechtelijke kaart). Een onderdeel van het plan is ook het inrichten van een Politie Diensten Centrum. De ondersteuning van collega's wordt zo centraal geregeld.
De verwachting is dat door centralisatie de kosten voor de ondersteuning zullen afnemen. Dat klinkt logisch. Er is immers sprake van efficiencywinst bij samenvoeging van afdelingen: dubbelfuncties kunnen worden geschrapt en er zijn besparingen op facilitair gebied. Ik zet vraagtekens bij die kostenbesparing. Centralisatie levert bij de (semi-)overheid nooit de gewenste besparingen op. Ik denk bijvoorbeeld dat iedere politiemedewerker vermoedt dat centralisatie van de ICT bij de vtsPN niet tot kostenbesparing heeft geleid.
Ons blauw op straat is gediend bij een ondersteuning die dichtbij en benaderbaar is. Zoals de burger verwacht dat hij door de politie bij problemen direct wordt geholpen, zo verwachten onze collega's dat van hun ondersteuners. Bij ondersteuning op afstand ontstaat overhead. De collega op straat wil ondersteuning dichtbij. Die zal zich vanzelf organiseren. Er zal, formeel of informeel, een organisatie ontstaan van personen die als intermediair fungeren tussen de collega's op straat en de centrale afdelingen. Het gevolg? Langere communicatielijnen, ingewikkelder procedures en niet de efficiencywinst waarmee werd gerekend. Ondersteuning op afstand leidt ook tot inflexibiliteit. Centrale afdelingen zijn er bij gebaat en op gericht om de bestaande situatie te bestendigen en te optimaliseren. Innovatie komt daarmee op de tocht te staan.
Read my lips: Over tien jaar gaat de politie zich decentraal organiseren om de executieve collega's beter en innovatiever te ondersteunen. Omdat ook decentrale ondersteuning tot problemen op het gebied van afstemming leidt, zal je daarna zien dat er weer een beweging naar centralisatie plaatsvindt.
Disclaimer: De mening van deze blogger geeft niet per definitie de mening weer van de ACP.
Met elkaar – voor elkaar
Als regiobestuurder van de ACP is het mijn taak om als ogen, oren en handen te fungeren in de politieregio’s. Samen met kaderleden vorm ik de ACP bij jou op de hoek. Genoeg over mij. Nog maar net in het nieuwe jaar wil ik in mijn eerste blog toch even terugkijken op het ‘oude’ jaar. Het was een drukte van belang. Met name alle reorganisaties die gestart zijn en/of afgerond. Ik denk dan vooral ook aan al die kaderleden van de ACP die hier ook druk mee zijn geweest. Applaus voor hun inzet is op zijn plaats, want zij behartigen ook jouw belang.
Als ik kijk naar het komende jaar dan wordt het nog drukker: bestel, het landelijk functiehuis en de nieuwe CAO voeren dit jaar de boventoon. Allemaal onderwerpen die ook jou als ‘gewoon’ lid aangaan. Daarom is het belangrijk dat wij er samen de schouder onderzetten. Kaderleden natuurlijk, maar als er in de regio eens een beroep op jou wordt gedaan dan hoop ik dat je bereid bent om te helpen. Verschillende functies, maar ook jong & oud, samen vormen wij de ACP. De vakbond heeft een "geitenwollensokkenimago' dat dit niet klopt bewijst een nieuwe generatie ACP-leden. Leden met een leeftijd tot 35 jaar, vormen samen 'ACP NewGeneration'. Het platform richt zich met name op die onderwerpen die jonge leden aangaan. Niet alleen praten ze binnen de ACP mee over de CAO 2012, maar ook zijn ze duidelijk herkenbaar vakbondslid in hun eigen regio. Een geweldig initiatief van jonge mensen, iets wat mijn werk (extra) leuk maakt.
Het komende jaar houd ik je van mijn werk op de hoogte van via mijn blog. Zo krijg je hopelijk een beter beeld van wat het werk van een vakbond inhoud. Ik kijk met veel vertrouwen naar het komende jaar. Laten we met z’n allen werken aan een nog betere en mooiere politie organisatie onder het motto van de ACP “Met elkaar en voor elkaar”.
