De blogs worden nu gefilterd met: Uit de sector
Reset het filter om alle blogs te zien.
24/7 Loket Politie
Woensdag 25 april was een belangrijke dag voor mij en veel collega’s. Gisteren werd namelijk op De Basis in Doorn door minister Opstelten het startsein gegeven voor het 24/7 Loket Politie. Een loket waar (oud)politiemannen en -vrouwen en hun partners terecht kunnen met vragen over de impact van het politiewerk. Want niet alles wat collega’s meemaken in het politiewerk is zogezegd ‘normaal’. Ook vinden we soms van wel!
Onder andere mijn partner Corrie en ik (als voormalig politieman) zijn betrokken geweest bij de klankbordgroep van het 24/7 Loket Politie. Wij hebben daarbij getracht om zo kritisch mogelijk te kijken naar de behoefte van politiemensen en die van hun partners. Ik heb zelf in het verleden PTSS opgelopen door mijn werk bij de politie. Na mijn herstel probeer ik mij nu hard te maken om op een goede wijze de zaken te veranderen binnen de politieorganisatie. Voor mijn partner en mij was het gisteren een speciale dag. De opening van het loket, waar ik zelf zo’n behoefte aan heb gehad. Ook mijn partner hoor ik regelmatig zeggen dat ze zo graag ergens had willen aankloppen met vragen toen ik ziek was. Maar een dergelijk loket was er toen nog niet. Nu is het er! En ja, we zijn best een beetje trots. Trots op de mensen die het hebben gerealiseerd en op het feit dat wij een klein steentje hebben mogen bijdragen.
Corrie en ik zijn ervan overtuigd dat er nu meer aandacht komt voor het psychische welzijn van politiemensen, maar ook voor die van de partners. Want ook zij worden met de gevolgen geconfronteerd. Ik denk ook dat dit voor hen een mooie erkenning is. Iedereen is enthousiast om met deze pilot te starten. Ook de nieuwsgierigheid van de politiemensen is gewekt. Ik merkte dit in de afgelopen weken in contacten met collega’s en partners.
In het verleden heb ik meerdere malen over de mentale weerbaarheid van politiemensen en een zorglijn gesproken met ACP-voorzitter Gerrit van de Kamp. Het is goed om te zien dat de ACP dit 24/7 Loket Politie op alle fronten steunt en dat de bond het belangrijk vindt dat er aandacht komt voor de psychische gezondheid van politiemensen. Het deed me daarom ook goed dat Gerrit en de voorzitters van de andere politievakbonden aanwezig waren bij de opening van het loket.
Mocht je als collega of als partner van een collega vragen hebben over de impact van het mooie politiewerk of over mentale problemen, schroom dan niet om te bellen naar het 24/7 Loket Politie. Zij zijn er om je te helpen en dat kan geheel anoniem!
Arthur van der Vlies, voormalig politieman
Regioburgemeesters nu al de weg kwijt
Bij de komst van de Nationale Politie verdwijnt de korpsbeheerder zoals we die nu kennen. Er valt namelijk niets meer te beheren. Dat doet de korpschef in naam van de minister in het nieuwe bestel. Wat er terugkomt, is de regioburgemeester. Die is verantwoordelijk voor de vraagarticulatie, zoals dat met een mooie term heet.
In het kader van de openbare orde gaat hij als een soort opperhoofd van de burgemeesters in ‘zijn’ regio over de ‘wat’ vraag. De hoofdofficier doet hetzelfde, maar dan wat betreft de opsporing. Samen met de regiochef van de politie vormen ze de zogenoemde driehoek. Niks mis mee. Dat heet democratische inbedding en past prima in de overlegcultuur die we in Nederland zo goed kennen en het voorkomt dat de machts- en gezagsverhoudingen te ver uit elkaar gaan lopen.
Nu ken ik burgemeesters vanuit de praktijk als lieden die vooral staan te klagen dat er te weinig capaciteit bij de politie is. De meesten van hen vinden iedere voetbalwedstijd, kermis, festival, braderie, optocht en andere keuvelarij een evenement waar de politie bij aanwezig moet zijn. En daarna zeuren dat er zo weinig blauw in de wijk te zien is. Gek hè, verantwoordelijk voor de openbare orde, maar kennelijk niet voor het op een nette manier verdelen van de capaciteit. Dat mogen de collega’s in het blauw opknappen. Die doen dat ook nog. Bij nacht en ontij, in mist en regen. Dagelijks stellen ze soms hun leven en gezondheid in de waagschaal.
En die burgemeesters? Hoe groter de gemeente, hoe meer recht ze denken te hebben op de spaarzame capaciteit. De regioburgemeesters roepen vermoedelijk net als de huidige korpsbeheerders om het hardst. In een brief aan de minister bewijzen de beoogde regioburgemeesters grootheidswaanzin. Ze vinden het heel normaal dat ze capaciteit krijgen als ondersteuning voor iedere regioburgemeester. En niet te weinig ook: 1 formatieplaats strategisch beleidsadviseur (schaal 13) en 0,2 administratieve ondersteuning (schaal 6) per regioburgemeester. Maar dat is niet genoeg. Er komt nog een landelijk bureau bij met minimaal 5 formatieplaatsen: 1 hoofd(schaal 15), 3,5 senior strategisch beleidsmedewerker (schaal 13) en 0,5 administratief medewerker (schaal 8).
Om te beginnen valt dat allemaal onder de categorie serieus belachelijk en overdone. Om de soap compleet te maken, verwachten ze dat al die dure krachten uit de formatie van de politie komen. Maar er is meer. Zo geven ze aan dat dit nog maar een begin is. Het zal vermoedelijk niet genoeg zijn.
Beste burgemeesters, zijn jullie helemaal de weg kwijt? Dat grapje kost 900.000 euro! Dat zijn 18 rechercheurs die zich kunnen bezighouden met de opsporing van strafbare feiten. Die lossen op jaarbasis pak ‘m beet zonder al te veel moeite 2000 overvallen, inbraken en andere ernstige strafbare strafbare feiten op. Zijn jullie nu echt helemaal de weg kwijt of is de grootheidswaanzin nu al toegeslagen? Ik hoop maar dat het een zonnesteek is.
Beste minister Opstelten, misschien moet u toch echt eens met uw collega van Binnenlandse Zaken gaan praten of er wel de goede mensen op de stoel van regioburgemeester zitten. Ik heb er geen verstand van, maar dat is ook niet echt nodig om het juiste antwoord op die vraag te geven.
Vakbondswerk is politiewerk
Toen ik 15 jaar geleden als agent begon bij de politie was ik nieuwsgierig en betrokken bij mijn werk. Soms tot op het arrogante af! Vol overgave zocht ik zaken tot op de bodem uit en had daar een mening over. Ik herinner me dat ik ooit een incident afhandelde dat leidde tot een groter onderzoek. De recherche nam het dan ook over en ik stond met lege handen. Dat zat me niet lekker. Het was mijn zaak en ik wilde betrokken blijven. En als jonge wilde diender rende ik dus ook regelmatig de trappen op naar de bovenste verdieping van ons bureau om de recherche te melden dat ik tijdens mijn dienst verdachte X weer bezig had gezien. Ik vond toch echt dat hij aangehouden moest worden en liep ook hoog van de toren te blazen dat ik het maar onzinnig vond dat de recherche niet tot actie overging. Ik had toch gezien dat hij zijn zoveelste strafbare feit pleegde? Er werd minzaam op mij neergekeken, lacherig ook: ‘Wat moet jij nou, broekie!, verslijt eerst maar eens een broek!’. Boos en verontwaardigd droop ik af en stortte mij weer op het straatwerk, ondertussen zoekend naar aanwijzingen van ‘mijn’ zaak! Het onderzoek was twee weken onderweg en ik werd bij de teamchef geroepen. De onderzoeksleider, een ervaren rechercheur van het noeste type, zat erbij. Of ik maar even weg wilde blijven uit de directe omgeving van de verdachte… Hoezo wegblijven? Ik zit niet bij de politie om boeven te laten lopen! ‘We hebben er behoefte aan dat er even geen politie in de buurt is’, sprak de rechercheur. Ik viel nog net niet van mijn stoel van verbazing. Belachelijk vond ik het! Maar goed, trouw en gehoorzaam als ik was, bleef ik weg. Nog eens drie weken later ‘klapte’ de zaak. De rechercheur die mij eerder verzocht weg te blijven, riep me bij de debriefing. Ik was tenslotte de aanstichter en hoorde erbij. Trots liep ik naar binnen en ging zitten. Maar mijn trots werd al gauw weggedrukt door schaamte. ‘Mijn’ zaak bleek te zijn uitgegroeid tot een zaak van formaat waarbij ‘mijn’ verdachte slechts een ‘stromannetje’ was. Tijdens de uitleg van de officier van justitie werd haarfijn uitgelegd dat een ‘bevlogen’ agent op een aantal cruciale momenten een ‘risico’ had gevormd voor het onderzoek en dat adequaat handelen van de ervaren rechercheurs erger had voorkomen… En hoewel de onderzoeksdoelstelling niet helemaal was behaald, had het nog veel beroerder kunnen aflopen. Als ik ter plekke in lucht had kunnen opgaan had ik het gedaan…
Deze bevlogenheid, beste collega’s, is bij mij nooit verdwenen. Met diezelfde bevlogenheid werk ik nu als regiobeheerder met al mijn vakbondscollega’s en vrijwilligers uit de regio’s hard voor een nieuwe CAO voor de hele Nederlandse politie. Niemand kijkt daarbij op een uurtje, integendeel! Ik ben dan ook diep bedroefd als ik zie wat collega’s allemaal roepen op onze site, als reactie op artikelen. Men leest iets, plakt er maar gelijk een etiket op en alle nuance in reacties lijkt zoek! ‘Ik zie het dit, dus is het dat!’ Natuurlijk is dat niet vreemd, niet iedereen kán ook alles weten. Ik denk bij het lezen dan ook altijd terug aan bovenstaand verhaal. Ik wist het toch allemaal zo goed? Ik wist helemaal niets! En het kon me ook niet eerder worden verteld in het belang van het onderzoek. Ik zag de belangen niet, ging uit van een volledig ander beeld en was zonder dat ik het wist ook een behoorlijk risico. Ik heb mijn les toen wel geleerd!
Beste collega’s, ik wil iedereen oproepen je zaak over te dragen aan de ‘recherche’ en erop te vertrouwen dat zij alles zullen doen om tot een goed resultaat te komen. Er is voor ACP-leden één voordeel op die losgeslagen agent die ik toen was. Heb je vragen, begrijp je het niet? Stuur een mailtje, meld wie je bent en mijn collega’s en ik bellen je terug of komen langs om het uit te leggen. Ik ben trots op al mijn collega’s van de politie en van de ACP-werkorganisatie die keihard werken om voor politiemensen goede arbeidsvoorwaarden afgesproken te krijgen.
De rechercheur gaf mij twee lessen mee: Is wat je wilt weten ‘Need to know or nice to know?’, maar wat het antwoord ook is, bedenk: ‘There is more than meets the eye!’ Niet alles is wat het lijkt! Vakbondswerk is net politiewerk… Ik zie uit naar mail van alle reageerders!
Maatschappelijke hypotheek
Toegegeven! Het was erg sportief van de VVD om politiemensen gisterenavond als gast op hun afdelingsbijeenkomst in Leiden welkom te heten. De ontvangst door minister Opstelten was ook allerhartelijkst. En onze koffie werd door hem zelfs uit eigen zak betaald! Ook nam hij ruim de tijd om met de collega’s van gedachten te wisselen over het gestaakte CAO-overleg en de richting die hij hierbij is ingeslagen. Afwijken van zijn standpunten die hij ten aanzien van de CAO heeft ingenomen, deed hij echter niet.
Toch zijn er uit dit avondje discussie over veiligheid in VVD-huize een aantal conclusies te trekken. De ambities van de minister zijn hoog, torenhoog. Zelfs als je alle partijpolitieke retoriek wegdenkt, frons je alsnog je wenkbrauwen over de veelheid van verbeterplannen en intensiveringen. Overvallers harder aanpakken, nog meer inzet op woninginbraken, de maffia en ga zo maar door. In een verloren zin wordt nog gerept over prioriteiten, maar daar blijft het dan ook bij. Verontwaardigd gemompel onder de aanwezige politiemensen is hoorbaar als de minister zijn betoog houdt. De aanwezige VVD-kiezer, op een paar kritische opmerkingen na, luistert schijnbaar tevreden naar zoveel daadkracht!
‘Ik ga dit doen en ben er op af te rekenen!’ De minister heeft een forse hypotheek afgesloten op zijn ambities. Een hypotheek die is - en moet worden - gefinancierd uit de loyaliteit van de politiemensen. Die moeten het vermogen namelijk opbrengen om deze aan de maatschappij gedane beloftes, te realiseren! Daarvoor is echter een gezonde en slagvaardige politieorganisatie nodig. Een organisatie die de benodigde dekking voor deze beloftes kan borgen. Oftewel, een goede CAO, dus!
Ik hoop dat minister Opstelten, wanneer hij aan het eind van het kabinet Rutte op een ochtend wakker wordt, niet wordt geconfronteerd met zijn persoonlijke kredietcrisis. Voor een nood-loyaliteits-fonds is het dan namelijk echt te laat!
Animal Farm
Het is nog niet zo lang geleden dat onze minister de eerste diploma’s overhandigde aan collega’s die de opleiding dierenpolitie tot een goed einde hadden gebracht. Weer zo’n staaltje daadkracht waar zijn gedoogpartner de PVV, met geestelijk vader Dion Graus voorop, vast heel gelukkig van werd. Uiteraard was de media uitgenodigd. Tv-camera’s hebben een magische aantrekkingskracht op korpschefs, dus die waren ruim vertegenwoordigd. Op de schouders blonken de gouden kronen en balken de kijker tegemoet. Tot mijn verbazing zag ik op de schouders van de feestvarkens, die net met een rode blos op de wangen hun diploma van de minister persoonlijk overhandigd kregen, alleen maar strepen. En dat is gek. Hoofdagent is een functie op MBO3-niveau en de opleiding dierenpolitie is een heuse MBO4-opleiding. Dat betekent dat de collega’s die het werk gaan doen waarvoor ze zijn opgeleid, een aanstelling hebben op een lager functieniveau dan het verlangde werk- en denkniveau. Vreemd. Aan executieve functies op niveau-4 is normaal toch echt de rang brigadier verbonden.
Mijn bevreemding is inmiddels overgeslagen in een lichte vorm van ergernis. Als een districtchef leiding geeft aan 190 medewerkers is de bezoldiging schaal 13. Worden het toevallig 205 medewerkers, dan wordt hij drie dagen later bevorderd en staat er schaal 14 op zijn of haar loonstrook. Waarom geldt dat niet voor deze collega’s? Bij het doen van werk op niveau-4 hoort ook een bijpassende schaal en rang op niveau-4. Of geldt hier de stelling uit het beroemde boek Animal Farm van George Orwell: “All animals are equal, but some are more equal than other”? Vrij vertaald: “Iedereen is gelijk, maar sommigen zijn gelijker dan anderen."
Beste minister, wees ook nu daadkrachtig en bevorder deze collega’s per direct naar een rang die past bij het werk dat u van ze verlangt. En zeg nou zelf, welke rang past er nou mooier bij de dierenpolitie dan die van brigaDIER.
