De politiesector zit nog altijd in zwaar weer. De veiligheid in de samenleving en van collega’s en burgers in het bijzonder is hierdoor in gevaar. Hoogste tijd om mooie woorden in echte daden om te zetten, maar ook bredere samenwerking vorm te geven. De geluiden die mij de afgelopen dagen vanuit Den Haag bereiken over de plannen voor onze sector stemmen mij in dat licht positief.

De politieke partijen VVD, CDA en PVV, die momenteel een poging ondernemen om een minderheidskabinet met gedoogsteun te formeren, lijken een voorlopig akkoord te hebben bereikt over de aanpak van een deel van de problemen in onze sector. Problemen die wij als ACP al langere tijd hoog op de politieke agenda houden. En met succes, zo blijkt.

De berichtgeving in de media spreekt over plannen voor meer mankracht voor de collega’s op de werkvloer (3000 extra agenten), een efficiëntere manier van werken door het omlaag brengen van het aantal regionale korpsen (van 25 naar 10) en een centrale aansturing van de politieorganisatie vanuit een nieuw ministerie van Veiligheid.

Plannen die volgens mij kunnen bijdragen aan het oplossen van de oplopende capaciteitsproblemen en de nijpende financiële situatie van de Nederlandse politie. Bovenal biedt het een goede kans voor veiligere werkomstandigheden voor de collega’s.

Een ontwikkeling die daar ook aan bijdraagt is de oprichting deze week van de veiligheidskoepel SWVV. Deze samenwerking van (vooralsnog voor) werknemersverenigingen en vrijwilligersorganisaties in het veiligheidsdomein is een belangrijke stap vooruit. Professionals als politiemensen, militairen, brandweerlieden en ambulancepersoneel werken immers steeds meer samen aan een gemeenschappelijke taak, het waarborgen van de veiligheid in een samenleving.

De scherpe scheidslijnen binnen de veiligheidssector vervagen hierdoor en overkoepelende belangen gaan een steeds belangrijkere rol spelen. Zo vervullen collega’s de laatste jaren regelmatig een rol in een militaire missie, zoals nu nog in Urzugan. Op nationaal niveau is de gezamenlijke rampenbestrijding een goed voorbeeld. Het is voor dergelijke werksituaties van belang om ook onder deze omstandigheden de arbeidsvoorwaarden goed te hebben geregeld. Evenals binnen de politie zelf, biedt betere samenwerking dan uitkomst.

Ondanks deze positieve ontwikkelingen blijf ik als vakbondsman uiteraard scherp op de inhoud en de praktische uitvoering van gemaakte plannen. Mooie woorden vanuit Den Haag worden immers niet altijd omgezet in de daden die onze sector vooruit helpen. De politieke afspraken over onze sector die nu vorm lijken te krijgen, dienen dan ook te worden omgezet in daden. Daadkracht is daarbij de belangrijkste voorwaarde. Als ACP zullen we uiteindelijk zowel de woorden als daden toetsen aan de belangen van collega’s en de samenleving. Voor de ACP staan deze altijd voorop.

Het actualiteitenprogramma EenVandaag zendt vanavond een reportage uit over PTSS onder politiemensen. In deze uitzending staat het verhaal van collega en ACP’er Arthur van der Vlies centraal. Ook ik heb vandaag ten behoeve van de reportage van EenVandaag een journalist gesproken. Dit om het verhaal van Arthur in een breder perspectief te plaatsen.

Het verhaal van Arthur stond eerder al in de laatste editie van ons bondsblad. Daarin vertelde hij openhartig over zijn ervaring met PTSS. Hij werd zelf na twintig jaar actieve dienst bij de politie getroffen door een posttraumatische stressstoornis en is nu bezig met zijn re-integratietraject. Hij gaf in zijn interview in Politiebericht aan dat er bij de politie meer aandacht en begrip moet komen voor stressgerelateerde ziektes, zoals PTSS. Naar aanleiding van het interview in ons bondsblad hebben verschillende media contact met ons opgenomen.

Het doet me goed dat dit onderwerp door de media wordt opgepakt. Het verhaal van Arthur staat immers niet op zichzelf. Bij ons zijn meer verhalen bekend van collega’s met PTSS. Uit eigen ervaring weet ik dat je in de functie van politieambtenaar soms verschrikkelijke dingen ziet en meemaakt. Iedereen gaat daar op zijn en haar eigen manier mee om. Gelukkig zijn stressgerelateerde ziektes in de loop der jaren steeds beter bespreekbaar gemaakt en bieden de korpsen geestelijke verzorging aan. Dat Arthur en andere collega’s ook in de vorm van arbeidsvoorwaarden moeten worden ondersteund, spreekt voor de ACP voor zich. Die vanzelfsprekendheid en de daaraan gekoppelde erkenning van PTSS als beroepsziekte bepleit ik vanavond in de uitzending van EenVandaag (Ned.1, 18.15 uur).

PS: Lees het interview met Arthur van der Vlies in het bondsblad van de ACP in de online editie van Politiebericht.