De blogs worden nu gefilterd met: januari 1
Reset het filter om alle blogs te zien.
Politiesterkte: Boter op je hoofd?
De minister heeft er helemaal niets van begrepen. Hij praat steeds over de ‘operationele sterkte’. Drieduizend man erbij! Onzin, er komt helemaal niemand bij. Sterker nog, in de totale sterkte van de politie gaan in de komende tijd duizenden arbeidsplaatsen verloren. Nee, niet in de beloofde operationele sterkte van 49.500, maar wel in de ondersteunende functies en de Politieacademie. Daar werken ongeveer 14.000 collega’s, maar die lijken voor Opstelten niet echt van waarde.
Wie naar de plannen rond het Politiedienstencentrum kijkt, ziet meteen waar de klappen gaan vallen. Inderdaad, bij de administratief technische collega’s. En waar gaat dat werk dan terechtkomen? Terug naar de ‘container’ van de organisatie, het blauw. Maar de minister kan tevreden zijn en trots in de Tweede Kamer vertellen dat de operationele sterkte “op orde is”. Jammer, want dit is ook niet waar. De sterkte is helemaal niet op orde. De instroom is momenteel veel te laag om de komende jaren de uitstroom op te vangen.
Dat brengt mij direct bij de volgende groep, de korpschefs en –beheerders. Die lijken een serieus gebrek aan lange termijnvisie te hebben. Ze sturen geen aspiranten naar de opleiding, omdat ze op korte termijn onvoldoende geld hebben. Nee, ze schuiven het sterkteprobleem liever door naar de toekomst. Heel dapper, dan komt het op de schouders van de uitvoerende mannen en vrouwen op straat die weer de meest absurde diensten mogen draaien om de zaak gaande te houden. Hoezo strategische managers?
En de collega’s? Die hebben net zoveel boter op hun hoofd. Ik hoor de echo van de demonstraties nog naklinken: Politiewerk is heel zwaar en daarom moeten we stoppen als we zestig zijn. Dan zijn we namelijk bijna versleten. Met grote offers, ook voor de jongeren, is dat systeem met kunst en vliegwerk in stand gehouden. Wat blijkt, een paar euro meer en ze zijn na zestig met geen stok weg te krijgen. Leuk voor de jongeren die door willen stromen. Om over de geloofwaardigheid van de argumenten nog maar te zwijgen.
En ikzelf? Ik ben als executief politieman in hart en nieren voor twee jaar gedetacheerd bij de ACP. Ren van de ene vergadering naar de andere. Praat uren over arbeidsvoorwaarden en rechtspositie. Overleg met sociale partners, die als het even tegenzit ieder idee doodknuppelen met hét argument van deze tijd - geen geld. Dan denk ik steeds vaker: “Man, ga toch boeven vangen.”
Afschaffing bonnenquota
Natuurlijk moet een agent soms een bekeuring uitdelen, maar de bonnenquota zijn echt afgeschaft. Minister Opstelten van Veiligheid en Justitie heeft daarom vandaag aan de korpschefs wederom duidelijk gemaakt dat politieagenten niet kunnen en mogen worden afgerekend op het aantal uitgeschreven boetes. Ook niet in functioneringsgesprekken. Ik sluit me daar volledig bij aan.
De minister stelt terecht dat bij het uitschrijven van bonnen moet worden uitgegaan van de professionaliteit en verantwoordelijkheid van politiemensen zelf. Dat onderschrijf ik ten zeerste. Voor mij is het uitgangspunt altijd al geweest dat collega’s vanuit hun eigen professionaliteit moeten kunnen handelen. Politiemensen zijn goed in staat om zelf te bepalen wanneer en hoe ze moeten ingrijpen. Dat geldt ook voor onder andere de verkeersveiligheid en de rol van de politie daarin.
Wij hebben als politievakbond jaren geleden al onze vraagtekens bij het boetebeleid gezet en onder meer gepleit voor het afschaffen van de bonnenquota. Boetes zijn, hoe terecht ze ook uitgedeeld worden, voor veel mensen een bron van onbegrip geworden. En dat niet alleen. Een bonnenquota draagt in mijn ogen ook niet bij aan het meten van het functioneren van een politieman-/vrouw. Het verbeteren van de (verkeers)veiligheid is immers slechts één van de vele taken van de politie. Daarnaast hangt verbetering van de (verkeers)veiligheid van meer maatregelen af dan alleen het uitschrijven van boetes.
Ik wens alle collega’s in dezen succes toe. Het is een mooie eerste aanzet om vanuit uw eigen kennis en kunde te handelen. Ik ga er dan ook vanuit dat u daar uw verantwoordelijkheid in neemt.
Politiedienstencentrum
De politie wordt een landelijke organisatie met minister Ivo Opstelten als korpsbeheerder. Er komen waarschijnlijk tien districten, opgedeeld langs de grenzen van de arrondissementen (de gerechtelijke kaart). Een onderdeel van het plan is ook het inrichten van een Politie Diensten Centrum. De ondersteuning van collega's wordt zo centraal geregeld.
De verwachting is dat door centralisatie de kosten voor de ondersteuning zullen afnemen. Dat klinkt logisch. Er is immers sprake van efficiencywinst bij samenvoeging van afdelingen: dubbelfuncties kunnen worden geschrapt en er zijn besparingen op facilitair gebied. Ik zet vraagtekens bij die kostenbesparing. Centralisatie levert bij de (semi-)overheid nooit de gewenste besparingen op. Ik denk bijvoorbeeld dat iedere politiemedewerker vermoedt dat centralisatie van de ICT bij de vtsPN niet tot kostenbesparing heeft geleid.
Ons blauw op straat is gediend bij een ondersteuning die dichtbij en benaderbaar is. Zoals de burger verwacht dat hij door de politie bij problemen direct wordt geholpen, zo verwachten onze collega's dat van hun ondersteuners. Bij ondersteuning op afstand ontstaat overhead. De collega op straat wil ondersteuning dichtbij. Die zal zich vanzelf organiseren. Er zal, formeel of informeel, een organisatie ontstaan van personen die als intermediair fungeren tussen de collega's op straat en de centrale afdelingen. Het gevolg? Langere communicatielijnen, ingewikkelder procedures en niet de efficiencywinst waarmee werd gerekend. Ondersteuning op afstand leidt ook tot inflexibiliteit. Centrale afdelingen zijn er bij gebaat en op gericht om de bestaande situatie te bestendigen en te optimaliseren. Innovatie komt daarmee op de tocht te staan.
Read my lips: Over tien jaar gaat de politie zich decentraal organiseren om de executieve collega's beter en innovatiever te ondersteunen. Omdat ook decentrale ondersteuning tot problemen op het gebied van afstemming leidt, zal je daarna zien dat er weer een beweging naar centralisatie plaatsvindt.
Disclaimer: De mening van deze blogger geeft niet per definitie de mening weer van de ACP.
Met elkaar – voor elkaar
Als regiobestuurder van de ACP is het mijn taak om als ogen, oren en handen te fungeren in de politieregio’s. Samen met kaderleden vorm ik de ACP bij jou op de hoek. Genoeg over mij. Nog maar net in het nieuwe jaar wil ik in mijn eerste blog toch even terugkijken op het ‘oude’ jaar. Het was een drukte van belang. Met name alle reorganisaties die gestart zijn en/of afgerond. Ik denk dan vooral ook aan al die kaderleden van de ACP die hier ook druk mee zijn geweest. Applaus voor hun inzet is op zijn plaats, want zij behartigen ook jouw belang.
Als ik kijk naar het komende jaar dan wordt het nog drukker: bestel, het landelijk functiehuis en de nieuwe CAO voeren dit jaar de boventoon. Allemaal onderwerpen die ook jou als ‘gewoon’ lid aangaan. Daarom is het belangrijk dat wij er samen de schouder onderzetten. Kaderleden natuurlijk, maar als er in de regio eens een beroep op jou wordt gedaan dan hoop ik dat je bereid bent om te helpen. Verschillende functies, maar ook jong & oud, samen vormen wij de ACP. De vakbond heeft een "geitenwollensokkenimago' dat dit niet klopt bewijst een nieuwe generatie ACP-leden. Leden met een leeftijd tot 35 jaar, vormen samen 'ACP NewGeneration'. Het platform richt zich met name op die onderwerpen die jonge leden aangaan. Niet alleen praten ze binnen de ACP mee over de CAO 2012, maar ook zijn ze duidelijk herkenbaar vakbondslid in hun eigen regio. Een geweldig initiatief van jonge mensen, iets wat mijn werk (extra) leuk maakt.
Het komende jaar houd ik je van mijn werk op de hoogte van via mijn blog. Zo krijg je hopelijk een beter beeld van wat het werk van een vakbond inhoud. Ik kijk met veel vertrouwen naar het komende jaar. Laten we met z’n allen werken aan een nog betere en mooiere politie organisatie onder het motto van de ACP “Met elkaar en voor elkaar”.
To Twitter, or not to twitter?
Er bestaat geen apart Twitter-gen, mensen die twitteren zijn over het algemeen net als jij en ik, normale mensen met normale levens. Ja, inderdaad ook rock-, film-, en sportsterren twitteren, maar ik moet zeggen dat ik op die tweets snel ben uitgekeken. Mijn collega’s (marketing en communicatiemensen) met een bijzonder of interessant artikel, uw collega’s (politiemensen) die iets delen over hun werk, maar ook interessante nieuwe mensen, dat zijn de zaken die Twitter voor mij zo fascinerend maken. Even in relatie tot de politie: wist je dat duizenden collega’s al dan niet als onderdeel van hun werk op twitter te vinden zijn?
“Ik snap niet wat je daar aan vindt” is de meest gehoorde opmerking van vrienden en familie als het gaat om Twitter. Een goede tweede is de opmerking: ‘Niet iedereen hoeft te weten dat ik…” en vul het maar in, van opmerkingen over bezoekjes aan de schoonmoeder tot aan toiletbezoek. Mijn advies voor die mensen is: begin er niet aan, maar accepteer dan wel dat je ook interessante artikelen, handige contacten en oprechte interesse en medeleven mist.
Voor die (kleine?) groep van geïnteresseerden die aan de slag wil met twitter heb ik een interessante website. Op www.twitterinfo.nl vind je alle informatie die nodig is om aan de slag te gaan. Niet alleen vind je er een uitleg over hoe het werkt, maar ook een handleiding over hoe je stap voor stap aan de slag kunt. Heb je een uitgesproken mening over Twitter of over de manier waarop er binnen de Nederlandse politie mee wordt omgegaan? Laat dan even een reactie achter op deze blog.
Voor diegene die het aandurven: ik zie je op twitter! (mij vind je als @luckysilver en de acp als @politiebond)
