Het Nederlands Dagblad bracht gisteren (maandag 11 juli) het nieuws dat KPN een miljoenencontract heeft afgesloten met de Nederlandse politie om zo geüniformeerde collega’s en rechercheurs een smartphone te kunnen aanbieden. Met deze telefoon zouden politieagenten bepaalde administratieve taken kunnen uitvoeren en snel gegevens uitwisselen, zodat zij minder vaak naar het bureau hoeven.

De afgelopen weken ben ik tijdens mijn vakantie maar weer eens geconfronteerd met de zegeningen en de vloek van een smartphone. Ik en mijn IPhone waren onafscheidelijk. Heerlijk internetten vanuit de luie stoel. Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws, leuke spelletjes en interessante podcasts. Maar ook de verleiding om toch even te kijken wat er op mijn werkmail binnenkwam. Elke tweet die aan de ACP was gericht, zorgde voor een bericht op mijn mobiel. Kortom: de scheiding tussen werk en privé verdwijnt langzaamaan.

Ik zal op geen enkele manier beweren dat ik een slachtoffer ben, want ik maak zelf de keuzes die dit in de hand werken. Over het algemeen kan ik er ook best mee leven. Alleen vragen de verleidingen van de smartphone wel om bewustwording. Mochten collega’s inderdaad gebruik gaan maken van deze telefoon, dan wens ik ze toe dat ze de verleidingen daarvan beter kunnen weerstaan dan ik.

Ik reageerde verheugd op het actieplan van de minister om de weerbaarheid van politiemensen te versterken. In 2009 werd ik zelf getroffen door PTSS. Bij mij werd het vrij snel erkend als beroepsziekte. Tijdens mijn ziekte werd ik in alle opzichten gesteund door mijn korps en leidinggevenden. Helaas geldt dat niet voor alle collega’s die met psychische klachten kampen, waarbij het werk een rol heeft gespeeld. Het wordt dus hoog tijd dat er tot actie wordt overgegaan.

Voor mij gold overigens dat ik door mijn ziekte niet kon terugkeren naar mijn oude werkplek. Hoewel ik inmiddels helemaal ben hersteld. Ik heb dan ook met pijn in mijn hart de politieorganisatie moeten verlaten. Ondanks mijn vertrek wil ik mij sterk blijven maken voor politiemensen met psychische klachten die zij tijdens het werk hebben opgelopen. Mijn eigen ervaringen deel ik met anderen door middel van een blog. Daaruit komen regelmatig reacties van collega’s voort.

Uit de persoonlijke verhalen blijkt dat veel politiemensen niet of slecht kunnen praten over hun psychische klachten. Zij hebben nog steeds het idee dat er een taboe heerst op dit onderwerp. Bovendien geven enkele collega’s aan dat zij zich niet gesteund voelen door hun leidinggevende of de korpsleiding. Daar ligt naar mijn mening één van de grootste problemen rondom dit gevoelige onderwerp. Ik vraag me af in hoeverre de minister aandacht heeft voor dit aspect.

Het duurt soms erg lang, voordat een korps de beslissing neemt of een stressgerelateerde ziekte wel of niet een beroepsziekte is. Vaak moeten collega’s in afwachting van deze beslissing alle kosten voor de psychische hulp zelf betalen en die kunnen erg hoog oplopen. Pas na de erkenning van een stressgerelateerde ziekte als beroepsziekte kunnen de kosten worden overgenomen door een korps. Het lijkt er nu soms sterk op dat werkgevers op de stoel van de psycholoog gaan zitten. Maar wie zijn zij om het deskundige oordeel van een psycholoog in twijfel te trekken?

Naar mijn mening is het niet te voorkomen dat politiemensen worden getroffen door een stressgerelateerde ziekte. Maar we kunnen wel zorgen voor een goed vangnet en een goede nazorg.

Negen politiecollega’s zijn gisteravond vanaf Schiphol vertrokken naar Kunduz. De collega’s leveren daar het komende jaar een bijdrage aan de Europese politietrainingsmissie in Afghanistan. Uiteraard waren er veel familieleden, vrienden en collega’s aanwezig om hen uit te zwaaien. Maar ook ik, als voorzitter van de ACP, was net als minister Opstelten als werkgever, op Schiphol om ze een goede missie toe te wensen.

Ik heb het al eerder gezegd. De discussie over het nut en de noodzaak van de daar te voltooien politietrainingsmissie is aan de politiek en in de afrondende fase. Het gaat er nu dan ook om dat de politiecollega’s hun werk daar veilig kunnen uitvoeren. Wij hebben hiervoor strenge randvoorwaarden met de minister afgesproken. Op basis van eerdere veiligheidsonderzoeken en andere relevante informatie blijkt dat de risico’s in Kunduz, binnen de grenzen van de redelijkheid, beheersbaar zijn. Het is nu een kwestie van het scherp blijven volgen van de veiligheidssituatie.

De politiecollega’s gaven gisteren zelf aan alle vertrouwen te hebben in de Europese politiemissie in Kunduz. Zij zijn goed voorbereid, getraind en toegerust met de juiste kennis en het juiste materiaal. Bovendien hebben zij de motivatie om de kennis van en ervaring met het politievak over te brengen op de Afghaanse politieagenten.

Ik wil alle collega’s, zowel de politiemensen en collega's van defensie die al in Afghanistan zitten maar ook de collega’s die in september zullen volgen, daarmee veel succes toewensen. Ter afsluiting wil ik nog even stilstaan bij het thuisfront. Een missie in het buitenland heeft immers tevens impact op de familie thuis. Ook dat mag niet uit het oog worden verloren.