De blogs worden nu gefilterd met: oktober 1
Reset het filter om alle blogs te zien.
Menselijke maat
Als regiobeheerder heb ik een divers vak. Niet alleen kom ik op veel verschillende plekken, ik ontmoet ook veel verschillende mensen. Zo was ik vorige week samen met mijn collega’s Gerrit van de Kamp en Janneke de Groot op bezoek bij de collega’s in de drie noordelijke regio’s. In één dag Groningen, Fryslân en Drenthe door betekent vooral veel verschillende indrukken opdoen. Met dank aan de ACP-vertegenwoordigers in de regio’s.
Na een flink aantal jaar werken in het blauw, geeft vakbondswerk toch vaak een nieuwe kijk op de politieorganisatie. Wat blijft, is de verbazing. Tijdens dit werkbezoek had ik weer zo’n moment van verbazing. We brachten behalve aan het politieservicecentrum ook een bezoek aan de gezamenlijke meldkamer. Een wereld van verschil. Waar de medewerker juist centraal stond bij de inrichting van de gezamenlijke meldkamer, ontbrak de menselijke maat in het politiedienstencentrum. In de meldkamer hadden collega’s zelf invloed gehad op hoe hun werkomgeving werd ingericht. Er was geleerd van de (vele!) lessen die getrokken konden worden uit de inrichting van de Meldkamer Oost Nederland (MON). Dit zorgde voor werkplezier en het gevoel gezien en gewaardeerd te worden.
Gerrit heeft gedurende de dag aan collega’s aangegeven dat het belangrijk is dat zij de ACP vertellen over wat er op de werkvloer speelt. Op die manier kunnen wij de bestuurders en leidinggevenden eraan helpen herinneren dat het uiteindelijk de menselijke maat is die ervoor zorgt dat collega’s tot hun recht komen. In een organisatie waarin de komende tijd zoveel gaat veranderen, is dit essentieel.
Achteraf praten
Een benzinedief reed afgelopen weekend als een gek rond met als gevolg dat deze persoon tijdens een achtervolging door de politie in een file op een auto botste. Daarbij kwam een 35-jarige bestuurder om het leven. Ik wil er allereerst bij stilstaan dat dit een tragedie is voor de familie en kennissen van het slachtoffer. Mijn oprechte deelneming.
Ik zat vanochtend (maandag 24 oktober) in de auto op weg naar Leusden te luisteren naar Radio 1 en hoorde opnieuw over het dramatische incident van afgelopen weekend. Jaap Timmer, lector Veiligheid aan de Hogeschool Windesheim, werd gevraagd naar zijn mening over deze tragische gebeurtenis. Of het vormen van een file door collega’s en de consequenties daarvan nog wel in verhouding stond tot de gestolen benzine? Deze vraag is ook mij vandaag vaker gesteld, in onder andere het radioprogramma Stand.nl. Daarnaast is mij gevraagd om mijn mening te geven in RTL Nieuws, EenVandaag en Pauw & Witteman.
Het is normaal dat iedereen in een dergelijke situatie probeert te begrijpen wat er zich heeft afgespeeld. Toch vind ik deze vraag een typisch voorbeeld van ‘achteraf praten’. Op basis van de kennis van nu, wordt een oordeel geveld over collega’s die in een ‘split second’ keuzes maakten. Keuzes die, los van de verschrikkelijke consequenties, te verdedigen zijn.
Als ACP pleiten wij er al langer voor dat er meer ruimte komt voor vakmanschap van collega’s. Betekent dit dan dat politiemensen niet aanspreekbaar zijn op hun handelen en de keuzes die zij maken? Nee, absoluut niet. Het betekent wel dat de toen beschikbare informatie en omstandigheden aan de basis liggen voor de analyse en dat politiemensen vanuit hun professionaliteit de ruimte moeten krijgen om zelf afwegingen te blijven maken.
Co-creatie
Menno Lanting schreef het boek ‘Connect!’ met als ondertitel ‘De impact van sociale netwerken op organisaties en leiderschap’. Volgens Lanting vraagt een hyper verbonden wereld om andere manieren van organiseren en leiders met andere waarden en uitgangspunten. Met zijn boek daagt Lanting criticasters van sociale media uit om de discussie niet langer te focussen op meerwaarde, maar sociale media vooral te zien als een middel om het gesprek tussen mensen op gang te brengen en te houden. Hij stelt daarbij de volgende vraag. ‘Zijn gesprekken tussen mensen op het terras of in de trein nu zoveel zinvoller als gesprekken op sociale media?’
Lanting schetst de ontwikkeling van communicatie via het internet, waarbij eerst het zenden van een boodschap centraal stond. Daarna volgde de dialoog (web 2.0.) met vooralsnog als eindpunt co-creatie. Een term die betekent dat niet langer de organisatie, maar alle stakeholders gezamenlijk aan de slag gaan met een onderwerp. Om het voor iedereen iets concreter te maken, zal ik een voorbeeld noemen. Hoe zou de ACP in haar communicatie bijvoorbeeld kunnen omgaan met een onderwerp als de omvorming van het politiebestel naar één Nationale Politie?
In het geval van zenden, betekent dit dat de ACP een bericht online plaatst om leden te informeren over de nieuwe inrichting van het politiebestel. In het geval van de dialoog kunnen leden ook op het gepubliceerde voorstel reageren. De ACP luistert en formuleert met de input van leden in het achterhoofd de uiteindelijke inzet. Co-creatie gaat nog een stap verder. Online wordt samen met leden het standpunt geformuleerd. We beginnen met een lege pagina en formuleren, schrappen en herschrijven samen net zolang, totdat er een standpunt ligt waar de meeste leden het over eens zijn. Hierbij staat de expertise van leden centraal. Niet alleen is deze manier van werken transparant. Het doet ook recht aan de wederzijdse afhankelijkheid van de ACP en haar leden. Als vakbond zijn wij ten diepste namelijk niets meer en niets minder dan een optelsom van de slag- en denkkracht van alle leden.
Dat brengt mij bij de vraag: Hoe nu verder? Ik ga er in ieder geval eens goed over nadenken. En voor diegene die ideeën heeft, dan verneem ik dat graag via het e-mailadres: communicatieonleesbaaracponleesbaarnl
