Als fervent socialmediafan schaam ik mij soms voor mijn soort. Dat gevoel van onbehagen bekruipt mij op verschillende momenten. Goed voorbeeld daarvan is als een hersenloze Feyenoord-supporter de ACP via twitter bestookt met scheldwoorden. Of zoals deze week Twitter- en Facebook-gebruikers op basis van Youtube-filmpjes precies kunnen uitleggen wat er mis is met de Nederlandse Politie.

Ik hoef u niet uit te leggen dat politiemensen(!) net mensen zijn en dat er ook binnen politiewerk soms iets mis kan gaan. Iedere socialmedia-gebruiker heeft wat mij betreft het recht daar iets van te vinden. Mijn irritatie zit echter op twee punten. Punt één is de snelheid waarmee er wordt geoordeeld en ten tweede de tegenstelling tussen verjaardag- en borrelpraat en de reactie als mensen worden geconfronteerd met de realiteit van politiewerk. Allereerst punt één. Op basis van het Youtube-fragment wordt niet alleen de integriteit van één collega, maar van de hele politie in twijfel getrokken. Zo kregen wij als ACP deze week een e-mail waarin stond dat er sinds de oorlog nog niets veranderd was. Vroeger haalden politiemensen de Joden op. Volgens de schrijver was deze mentaliteit niet veranderd want tegenwoordig werken er nog steeds sadisten bij de politie. De rest van de e-mail zal ik u besparen. Dit is misschien een wat extreem voorbeeld, maar veroordelen van alles dat politie is op basis van één filmfragment, waarin één collega haar werk doet, is tekenend.

Eén van de charmes van sociale media is dat het je helpt jouw mening te verkondigen. Dat vraagt echter ook van de gebruiker dat hij of zij er verantwoordelijk mee omgaat. Mijn tweede irritatie heeft veel te maken met verjaardag- en borrelpraat. Als mensen horen dat ik voor een politievakbond werk, dan is vaak de tweede opmerking dat de Nederlandse politie te soft is. De eerste gaat over het boetebeleid. De reacties van de afgelopen dagen versterken bij mij het idee dat de meeste mensen werkelijk geen idee hebben wat politiewerk inhoudt en ook niet beseffen dat wij als samenleving een grote verantwoordelijkheid hebben neergelegd bij u en uw collega’s. Het is toch opvallend dat het softe imago van de politie leidt tot verjaardag- en borrelpraat, maar dat als mensen worden geconfronteerd met de rauwe randjes van het werk een groot aantal mensen op zijn achterste benen staat.