Het is nu donderdag 16 mei en (bijna) alle collega’s hebben van de werkgever een brief ontvangen met daarin meer informatie over de matching LFNP. Op acp.nl, maar ook op sociale media als Twitter zie ik de eerste reacties op het voorgenomen besluit voorbij komen. De reacties lopen nogal uiteen, maar bij meer dan één collega’s roept de matching LFNP onrust op. Daar heb ik alle begrip voor.

Collega’s van het KLPD (waterpolitie) hebben duidelijk stelling genomen tegen het voorgenomen besluit dat zij hebben ontvangen. De ondernemingsraad van de landelijke  eenheid heeft inmiddels een persbericht uitgebracht waarin wordt aangekondigd dat deze collega’s massaal bezwaar zullen maken. De komende weken gaat de ACP inventariseren welke bezwaren er bij ons binnenkomen. Op basis daarvan bepalen wij hoe nu verder. Dit geldt dus ook voor de bezwaren van leden werkzaam bij de landelijke eenheid KLPD. 

Voor alle collega’s die het niet eens zijn met de matching is het allereerst belangrijk om zich goed te laten informeren door de werkgever. Heb je een goed beeld van waarom de werkgever bepaalde keuzes heeft gemaakt, neem dan contact op met de ACP.

Alle 'actieve' politiemedewerkers ontvangen vandaag of morgen een brief van de werkgever met meer informatie over het LFNP-proces en de daarmee samenhangende matching. Het gaat om een zogenoemd voorgenomen besluit. In deze brief staat met welke LFNP-functie uw huidige functie is gematcht en in welke salarisschaal deze functie zit. Voor al uw vragen over de brief verwijs ik u in eerste instantie graag door naar de werkgever.

Als voorzitter van uw bond ben ik de afgelopen maanden en zelfs jaren bezig geweest met dit dossier. Door de wildgroei aan functies en taakaccenten, tot wel 16.000 functies en 30.000 taakaccenten, was het volgens zowel de bonden als de werkgever nodig om in te grijpen. Wie betaalt, bepaalt. In deze context betekent het dat de werkgever gaat over de inhoud van het werk (LFNP) en de keuzes die hierin worden gemaakt. Als vakbond was het de afgelopen jaren onze taak om de rechtspositionele gevolgen te bewaken. Daarnaast hebben wij een aantal eisen ingebracht als het gaat om het specifieke politievak. Ook heeft de ACP als een constructieve waakhond gehamerd op consistentie en kwaliteit. 

Behalve de brief van de werkgever ontvangt u (als uw e-mailadres bij ons bekend is) van ons een e-mail met daarin meer informatie over wat u zelf kunt doen en wat u als ACP-lid van uw vakbond kunt verwachten. Heeft u de mail niet ontvangen, maar wilt u de informatie nalezen? Logt u dan in op ‘MijnACP’. Hier kunt u de brief nalezen en uw actuele mailadres achterlaten, zodat u de informatie in het vervolg toegestuurd krijgt.

De inhuldiging van Willem-Alexander tot koning werd gisteren (dinsdag 30 april) mede mogelijk gemaakt door Politie Nederland. Klinkt vreselijk die uitdrukking ‘mede mogelijk gemaakt door’, dacht ik nog bij het ontbijt vanochtend, maar het is wel waar. Ik ben de afgelopen twee dagen door heel Nederland gereden en heb veel contact gehad met collega's. Collega's die al dagen op de been waren en als slotstuk ook nog op de laatste Koninginnedag moesten werken. Politiewerk in Amsterdam, vanuit een werkplek ver daar vandaan en/of in de eigen regio. Deze laatste variant met minder mensen en zonder enige aandacht lijkt het soms, maar even zo noodzakelijk.

Een deel van de Koninginnenacht bracht ik door in Utrecht. De sfeer was er bijzonder gemoedelijk. Uit het land heb ik vernomen dat dit ongeveer overal het geval was. Op Koninginnedag was ik samen met onze voorzitter Gerrit van de Kamp in Amsterdam. Na een extreem kort nachtje meldden wij ons om 4.00 uur 's ochtends bij het PTO, waar  de bussen met collega's al af en aan reden. Korpschef Pieter Jaap Aalbersberg vertelde ons op dit verzamelpunt dat er al de hele nacht werd gewerkt en dat de drukte vanaf een uur of vier begon toe te nemen. Als voorzitter van de vakbond die ruim 25.000 politieprofessionals met elkaar verbindt, was het voor Gerrit dan ook ondenkbaar om daar niet aanwezig te zijn.

Een bezoek waarbij wij met heel veel collega's in gesprek zijn geweest. Soms mopperend, maar vooral ook positieve geluiden van collega's die zin hadden om het feest in goede banen te leiden. Tot onze 'verbazing' was de ME gekleed in het nieuwe tenue. Het moet gezegd, uitstraling een 10, absoluut. In de gesprekken over de kleding met collega's kwamen overigens nog wel wat puntjes naar voren waarvan je denkt: 'Hoe kan het dat na een intensieve periode van testen dit soort zaken nu nog naar boven komen?'. Als ACP gaan we ons daar in de nabije toekomst nadrukkelijk mee bezighouden.

Rond acht uur 's ochtends vertrokken wij richting de plekken waar collega's die dag hun post vatten. Tot mijn grote verbazing leek Amsterdam uitgestorven. Lege straten, lege pleinen, de reinigingsdienst die de straten opruimde na het feest van de avond ervoor. Via diverse posten uiteindelijk aangekomen op de Dam waar heel veel uren later de feestelijkheden zouden beginnen. Een groepje geharde oranjefans, die al de hele nacht voor de hekken hadden gelegen, kleurden het plein een beetje oranje en langzaam, heel langzaam, groeide dat aantal. Pas kort voor het moment van de abdicatie en balkonscène stroomden de mensen toe en vulden de Dam tot een aantal van (volgens de NOS) ruim 20.000 mensen. De techniek, de oranje kroontjes en kleding, het mooie weer en het bijzondere dat we dit jaar hebben mogen meemaken, zorgden ervoor dat het tot laat in de middag een gezellige en een mooie dag was en bleef. Gerrit van de Kamp is later op de dag overigens nog op bezoek geweest bij collega's in Delft en Den Haag. Zelf ging ik in de middag richting Breda en Tilburg en heb daar met collega's meegelopen die de rust en orde tijdens de feestelijkheden in de regio keurig wisten te handhaven.

Terugkijkend naar de gehele dag en achterligggende operatie zie je hoe ongelooflijk veel uren in de voorbereiding ervan moeten hebben gezeten. Veel collega's, met een bijzondere vermelding voor diegenen in administratieve en technische functies, hebben zowel in de voorbereiding als op de dag zelf de handen flink uit de mouwen gestoken. Elke betrokken collega verdient een enorme pluim. Dat de ‘kroningsdag’ vlekkeloos en veilig is verlopen, is dan ook te danken aan de vele tienduizenden uren die er gewerkt is door politiemensen, maar zeker ook door verkeersregelaars, toezichthouders, boa's en alle anderen mensen die binnen het veiligheidsdomein werkzaam zijn. Van de mensen die de koffie en de broodjes verzorgden, de ontvangst, het inschrijven, tot aan de mensen die heel soms even hebben moeten aanpakken. En laten we vooral niet vergeten dat er duizenden mensen aan het werk waren door het hele land. Op plekken waar het evengoed spannend kon worden, moest soms met een bezetting worden gewerkt die niet overhield.

Ook de komende dagen gaat er nog veel op de sector afkomen. Denk aan 4 en 5 mei, de huldiging van Ajax, enz. Momenten waarbij Politie Nederland er ook weer moet staan. Zo'n kleine 60.000 collega's, waarvan ruim 25.000 ACP-leden, gaan ook dat klusje weer klaren. Vanuit deze stoel, waar ik na gisteren met moeie voeten maar een voldaan gevoel inzit, is er maar één gevoel dat bij mij overheerst: TROTS. Op deze dag, 1 mei, kunnen we dan ook met dit gevoel terugkijken op de laatste Koninginnedag. Een dag waar weinig tot niets op aan te merken viel. Kortom: Beatrix bedankt, welkom Willem-Alexander. Dat alles mede mogelijk gemaakt door Politie Nederland.

P.S. Tijdens de dag heb ik volop foto's gemaakt. Deze worden geplaatst op de Facebookpagina van de ACP, te vinden op www.facebook.com/politiebond

Op woensdag 24 april was ik aanwezig in de Tweede Kamer. De vaste Kamercommissie van Veiligheid en Justitie debatteerde over de Facebook-rellen in Haren. Ik heb met stijgende verbazing geluisterd naar de minister. Zijn laconieke houding over de uitkomsten van ons onderzoek vond ik geen recht doen aan de collega’s die de moeite namen deel te nemen. De minister wekte tijdens de vergadering de indruk dat slechts een handjevol ACP-leden aan het onderzoek deelnam en dat het daarom niet representatief zou zijn.

De reactie van de minister op de enquête was teleurstellend, net als de reactie van de eenheidsleiding van Noord-Nederland en korpschef Bouman. In plaats van een reactie op inhoud, werd slechts geprobeerd de aandacht daarvan af te leiden door de gebruikte onderzoeksmethode in twijfel te trekken. Er is echter niets mis met dit onderzoek. De deelnemers gaven een duidelijk signaal af. Er is een gat geslagen in het vertrouwen van medewerkers in hun eenheidsleiding. De ACP vindt dat dit vertrouwen hersteld moet worden. Dat de minister niet gelooft dat deze vertrouwensbreuk bestaat, is nog tot daaraan toe. Het geeft wat mij betreft echter geen pas om uitspraken en gevoelens van politiemensen te bagatelliseren. De minister zet in ons nationale parlement het beeld neer dat het slechts “om enkele politiemensen” gaat. Politiemensen die, en daar is de commissie Cohen duidelijk over, op operationeel niveau uitstekend werk hebben gedaan. 

De minister staat in de Tweede Kamer niet alleen als politicus en bestuurder, maar ook als werkgever van politiemensen. Ondanks forse kritiek op het functioneren van de leiding van de eenheid Noord Nederland bleef minister Opstelten de eenheidsleiding steunen. Nu is er niets mis met een werkgever die staat voor zijn mensen, als ACP pleiten we daar zelfs voor, maar toch krijg ik er in dit geval een vervelend gevoel bij. Een collega die op straat werkt, krijgt namelijk om minder ernstige feiten op z’n minst een berisping. Nu het om een eenheidschef gaat, lijkt het ineens of er andere regels gelden. Volgens mij heet zoiets ´meten met twee maten’. Het wordt collega’s zo wel erg moeilijk gemaakt om vertrouwen te hebben in de politieleiding. Als er onvoldoende lering getrokken wordt uit dit soort incidenten en verantwoordelijken weglopen voor de consequenties van gemaakte fouten, raken niet alleen politiecollega’s maar ook burgers hun vertrouwen in de politieorganisatie kwijt. 

Tijdens het debat heeft de minister ook aangegeven met de ACP in gesprek te willen gaan over ons ledenonderzoek. Uiteraard ga ik het gesprek met minister Opstelten aan. Maar dat heeft alleen zin als de minister de bereidheid toont om écht te luisteren naar de gevoelens en twijfels van collega’s die de rellen in Haren (in)direct hebben meegemaakt. Daarover heb ik de minister vandaag een brief gestuurd.

Vanochtend (maandag 22 april) is de besluitvorming over de locaties van het Politiedienstencentrum (PDC) bekendgemaakt. De collega’s op de werkvloer zijn stomverbaasd. Terecht. Waar is de impliciete belofte van minister Opstelten aan de Tweede Kamer om het PDC op drie locaties te vestigen? Locaties die binnen anderhalf uur woon-werkverkeer door collega’s te bereiken zijn? Niets van dit alles. Alles is opgesplitst in grote brokken. Een paar voorbeelden. Het salarisbureau naar Zwolle, informatievoorziening naar Eindhoven en Rotterdam wordt de hoofdvestiging van het PDC.

Het is hartstikke duidelijk dat de criteria voor de keuzes zijn gezocht bij de resultaten. Bij mij thuis – en niet alleen daar – noemen ze dat een doelredenering. Dat is echt iets voor bedrijven als KPMG en Berenschot. Die maken naar wens van de opdrachtgever een plan dat op ‘onomstotelijke wijze’ naar de gewenste uitkomst redeneert. Maar zou de korpsleiding ook zoiets doen? Het antwoord is njae. Zelf zouden ze dat vermoedelijk niet doen. Maar wat blijkt, ze hebben iemand van KPMG ingehuurd die dat voor een werkelijk astronomisch bedrag, kennelijk zonder enige vorm van scrupules, wel doet. 

De redenaties zijn werkelijk tenenkrommend. Een willekeurig voorbeeld. De 871 FTE Informatie voorziening (IV) gaan naar Eindhoven. Dé reden: Eindhoven is een technologische kennisregio en dus is daar personeel te vinden. Nou woon ik toevallig in Eindhoven. Die gemeente noemt zichzelf brainport, omdat er een heleboel technologische bedrijven zitten. Dat klopt wel en niet. Technologiegigant Philips heeft de stad inmiddels de rug toegekeerd. Het enige wat van die multinational nog is te ontdekken, is het PSV-stadion en het net heropende Philips museumpje. En natuurlijk hebben (computer)chipsfabrikanten NXP en ASML er fikse vestigingen. Heel gespecialiseerde technologie is dat. Nou heb ik niet de indruk dat het maken van chips een kernactiviteit van de politie gaat worden. Hoewel, je weet het maar nooit. De redenering klopt natuurlijk voor geen meter, want er zijn universiteiten in heel Nederland die geschikt personeel afleveren en IV-techneuten wonen echt in heel Nederland. Het slaat gewoon helemaal nergens op.

Een ander voorbeeld. De staf komt in Rotterdam. Waarom? Simpel, dat is het dichtste bij Den Haag waar de korpsleiding zit. Nog nooit van een telefoon en vergaderen via skype gehoord zeker. De rest van Nederland leeft al in een tijd, waarin medewerkers steeds minder gebonden zijn aan tijd en plaats om hun werk te doen. Er zijn zelfs afspraken gemaakt dat telewerken mogelijk royaal wordt toegepast. Of kan dat bij de politie niet? Is die afspraak niets waard? Of ligt het aan het aanvalsplan ICT waar de minister zelf leiding aan zou gaan geven? Dat aanvalsplan is inmiddels in de loopgraven van de ICT vastgelopen.

Zou de korpsleiding echt zelf geloven wat ze schrijven? Ik hoop van niet. Dan hebben we pas echt een probleem. De collega’s op de werkvloer snappen heus wel dat er is geredeneerd naar de gewenste uitkomst. Dat er sprake is van een ernstige en chronische vorm van doelredenering simplisme. En de minister, gaat die het allemaal goed vinden? Laat die de collega’s gewoon stikken? Of gaat hij hier een stokje voor steken? Gaan Tweede Kamerleden hier nog vragen over stellen? Zouden die parlementariërs zich niet voor het lapje gehouden voelen door de excellentie?

Wat moet er gebeuren? Als ik korpschef was, ging ik een week alleen in een hoekje zitten, stond op, bood mijn excuus aan alle collega’s van de ondersteuning aan en kwam met een sociaal inrichtingsplan dat recht doet aan de impliciet gemaakte beloftes en toonde mij een goed werkgever. O ja, als bonus bonjourde ik die dure mijnheer van KPMG de laan uit.