ACP | Politievakbond ACP

Fjällräven Classic: ‘Deze tocht heeft mij veel gebracht’

Door: ACP-lid Frank de Koning

Begin augustus was het zover. Met dertien collega’s vertrokken wij richting Zweeds Lapland voor de Fjällräven Classic: honderdtien kilometer hiken in vijf dagen tijd. Tien collega’s met een diagnose PTSS, burn-out of depressiviteit en drie begeleiders vanuit de eenheid Den Haag.

Onze eerste stop was Stockholm om te kunnen acclimatiseren. Overigens een prima locatie voor een stedentrip. Ik was daar zelf voor het eerst en heb mijn ogen uitgekeken. De volgende dag moesten wij weer vroeg op voor een korte vlucht naar Kiruna. Vanuit daar reisden wij per bus verder voor onze eerste overnachting, tijdens deze tocht, in een tent. Ook konden wij daar de gevriesdroogde maaltijden uitkiezen voor de eerste twee dagen. Wij zijn vroeg gaan slapen, want de volgende morgen ging de wekker om 5.00 uur om door te rijden naar Nikkaluokta.

Kilometers met keien en rotsen

Dag 1: Om 9.00 uur konden wij dan vanuit Nikkaluokta echt van start. De eerste kilometers waren goed te doen, tot ongeveer het eerste rustpunt. Helaas was het hierna gedaan met de gebaande paden. Er kwamen steeds meer keien en rotsen op ons pad. Wij liepen deze eerste dag in totaal 24 kilometer met een rugzak die eigenlijk te zwaar was. Dit kon ik goed merken aan de pijn in mijn schouders en heup. Bij aankomst in Singi weer de tent opgezet, de gevriesdroogde maaltijd naar binnen gewerkt, de voeten verzorgd (broodnodig) om te kunnen gaan slapen. De muts ver over het hoofd getrokken – het wordt in Lapland in deze periode niet echt donker – om goed te kunnen slapen.

Dag 2: De volgende dag moesten wij weer vroeg op. Mijn stramme spieren en gewrichten herinnerden mij direct aan de eerste dag. Bij het openen van de rits van mijn tent werd ik echter blij verrast door een witte laag over de planten in de omgeving, het had die nacht gevroren. Het uitzicht was werkelijk prachtig, bergen rondom en er scheen die ochtend een lekker zonnetje. Niet veel tijd om daar rustig van te genieten. Het gevriesdroogde ontbijtje naar binnen gewerkt en de tent afgebroken om weer op tijd aan de start te staan. Rond 8.30 uur vertrokken wij voor een hike van 25 kilometer van Singi naar Tjaktja. Onderweg weer veel keien en af en toe een pad van planken die niet overal goed vastzaten. Het weer in de bergen kan snel veranderen, dus liepen wij eerst in het zonnetje en vervolgens letterlijk met ons hoofd in de wolken. Achteraf bleek deze tweede dag de zwaarste. Aangekomen bij de slaaplocatie was er de mogelijkheid om in een berghut een biertje te kopen. Wat mij betreft welverdiend. Het biertje smaakte dan ook heerlijk. Daarna weer het ritueel van tentje opzetten, voeten verzorgen, eten en naar bed.

Zware beklimming

Dag drie: Een tocht van 27 kilometer, van Tjäktja naar Alesjaure. Voor mij de dag waar ik het meest tegenop zag, omdat dit de langste dag zou worden met een zware beklimming van de Tjäktja pas met 1150 meter. Gelukkig viel dit erg mee. Eigenlijk was alleen het laatste stuk van de beklimming behoorlijk zwaar. Na deze dag overigens geen pijn meer gevoeld, om de eenvoudige reden dat alles uiteindelijk zeer deed, haha. Aan de top was het guur, een koude wind en regen. Wat wel weer veel goed maakte, was het uitzicht en de sneeuw. De gedachte dat wij nu over de helft waren, deed mij goed. Daardoor heb ik ondanks de zere spieren en gewrichten lekker geslapen.

Dag vier: Bij het openen van de tent weer een prachtig uitzicht over de bergen. Vandaag een tocht van Alesjaure naar Abiskojaure van 21 kilometer. Op deze dag kwam ik mijzelf nog tegen. Niet zozeer fysiek als wel mentaal. Ik kan achteraf alleen maar zeggen dat ik hierdoor wel beter en met een lichtere rugzak ben teruggekomen. Wij sliepen die avond op een natuurcamping middenin een bos, bij een prachtig meer. Het vooruitzicht dat dit alweer de voorlaatste dag was, gaf mij gemengde gevoelens. Enerzijds was ik er aan toe om mijn gezin weer in de armen te sluiten, anderzijds vreemd dat wij na lang trainen nu alweer bijna aan het eind waren van deze mooie tocht. De onderlinge verstandhouding tussen de collega’s was erg goed. Wij steunden elkaar waar wij dat konden. Dat gaf een fijn en warm gevoel.

Voldaan gevoel

Dag vijf: De laatste dag hadden wij nog 14 kilometer te gaan, van Abiskojaure naar Abisko. Op naar de finish. Bij aankomst werden wij ontvangen door lopers die al eerder waren gearriveerd. Net als bij de Vierdaagse stond iedereen voor ons te klappen. Dat gaf mij naast kippenvel en een kleine traan een goed en voldaan gevoel. Na het inleveren van ons Fjällräven paspoort – er werd uiteraard gecontroleerd of alle stempels van de controleposten in ons paspoort stonden – kregen wij een medaille en pin van de Fjällräven Classic. Man, wat ben ik daar trots op! De volgende dag kwamen wij – na een feestje de avond daarvoor – om 23.00 uur weer in Amsterdam aan en konden wij eindelijk weer onze familie in de armen sluiten.

Doorzettingsvermogen

Deelname aan de Fjällräven Classic heeft mij veel gebracht. Onder andere dat je, ondanks dat je de vijftig jaar ruim gepasseerd bent, nog tot veel dingen in staat bent. Als je maar doorzet en de juiste mindset hebt. Daarnaast dat je moet relativeren. Voor mij blijkt bovendien weer dat de mensen die het dichtst bij je staan het meest belangrijk zijn, hoe leuk je werk ook is.

Bedankt!

Dank aan Randy Egberts die het voorstel om de Fjällräven Classic te lopen bij de eenheidsleiding heeft laten landen. Dank aan de steun van de ACP. En dank aan Stichting Hiking & Adventures die deze tocht heeft georganiseerd. Tot slot mijn waardering aan alle collega’s/vrienden met wie ik deze tocht heb mogen lopen én de begeleiders Dennis, Mary en Hans.

Lees ook

Terug naar overzicht

Wij maken gebruik van cookies om je een optimale gebruikerservaring aan te bieden. We maken gebruik van analytisch cookies om de website en dienstverlening te kunnen verbeteren en cookies van externe partijen. Lees voor meer informatie onze  privacy statement . Klik op de accepteer button om de cookies te accepteren.