ACP | Politievakbond ACP

PTSS: een strijd om erkenning

Door: Paul Boezeman, jurist

PTSS, oftewel posttraumatische stressstoornis, staat inmiddels redelijk op de kaart bij de politie. Men weet wat het is en onderkent de ernst ervan. En krijg je PTSS door je werk, dan wordt het erkend als beroepsziekte. Duidelijke zaak. Toch?

Op vrijdag 17 juni 2016 schud ik twee ACP-leden, die ik bijsta in een bezwaarprocedure, de hand. Twee hoorzittingen. Twee keer achter elkaar een felle discussie, omdat het korps hun PTSS niet erkent als beroepsziekte.

Een ziekte wordt als beroepsziekte beschouwd als die veroorzaakt is door de aard van het werk of door bijzondere werkomstandigheden. Voorheen maakten rechters daarvan dat er daartoe iets buitensporigs gebeurd moest zijn. Het meemaken van incidenten is bij de politie immers ‘gewoon’ en daar moet je in zekere mate tegen bestand zijn, zo redeneerden zij. Dat zal best, maar je kiest er niet voor om ergens PTSS van te krijgen. PTSS heeft bovendien lak aan de vraag of het om iets buitensporigs gaat of om iets dat er nu eenmaal bij hoort.

Sinds 2012 mag het korps buitensporigheid (bij PTSS) niet meer gebruiken als criterium. Politiewerk is heftig. Krijg je daar PTSS van, dan wordt dat erkend als beroepsziekte. Ongeacht of het incident buitensporig is of niet.

De commissie die het korps adviseert in PTSS-zaken, vindt de diagnose van PTSS bij twee ACP-leden die ik bijsta onterecht. De incidenten zouden niet ernstig genoeg zijn om PTSS te veroorzaken. Terwijl de diagnose is gesteld door een erkend instituut en goed is onderbouwd. De commissie zou van die diagnose moeten uitgaan. Haar taak is, naar onze mening, alleen te controleren of de PTSS werkgerelateerd is.

Het korps volgde helaas toch het advies van de commissie met de toevoeging: ‘Al zou een second opinion weer uitkomen op PTSS, dan nog erkennen we het niet als beroepsziekte.’ Dat wat deze mensen meemaakten zou ‘niet ongewoon’ zijn voor politiewerk. Als je daar toch PTSS van krijgt, ligt dat kennelijk aan je eigen kwetsbaarheid, en niet aan het werk.

Volgens mij beroept het korps zich daarmee op het buitensporigheidscriterium. Daar hadden we toch afstand van gedaan? Nog even afgezien van het feit dat het sowieso moeilijk te verteren is dat je PTSS hebt en dit krijgt tegengeworpen. Als klap op de vuurpijl wachten we nu al bijna vijf maanden op een beslissing op bezwaar. Werkgever, wat doe je je mensen aan?

Terug naar overzicht

Wij maken gebruik van cookies om je een optimale gebruikerservaring aan te bieden. We maken gebruik van analytisch cookies om de website en dienstverlening te kunnen verbeteren en cookies van externe partijen. Lees voor meer informatie onze  privacy statement . Klik op de accepteer button om de cookies te accepteren.