ACP | Politievakbond ACP

Stevige griep moet je niet verwaarlozen

Wat is dat toch?  Het gevoel dat het niet zo lekker zit. Je kucht en niest en voelt je wat koortsig. Je ledenmaten doen pijn. Je hoofd zegt je dat je in moet grijpen, maar toch ga je door. Het voelt overbelast en je lijf protesteert. En je gaat maar door en door, tot het moment…

De reorganisatie naar een ‘Nationale Politie’ loopt inmiddels al wat jaren. Voor en tegenstanders spraken zich voor de aanvang ervan meerdere malen uit. Langzaam kreeg het vorm en de kleine en grote wijzigingen werden een feit.
Inmiddels noemen we ons de Nationale Politie en zijn we 1 politie. Althans, voor het grootste deel op papier.
In de praktijk lijkt alles anders. Is alles anders. Voelt alles anders. De problemen van voor de reorganisatie zijn verschoven of gebleven. Aan veel zaken is geprobeerd wat te doen, maar het lijkt niet beter te worden. Wel anders. En erger.

Als ik mijn collega’s spreek, en dat doe ik veel vanuit mijn rol als voorzitter binnen de eenheid, bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. Zoals ik de politie van een aantal jaren geleden niet terug ken, zo zie ik ook een groot deel van mijn collega’s veranderen. Zij die nooit enig woord klaagden, niet zeurden, zitten nu letterlijk met het hoofd tussen hun handen. Soms in de schrale herfstzon op een muurtje op de binnenplaats van een bureau. Eén van die collega’s sprak ik afgelopen week. Zij keek me aan en zei:
“Maarten, ik herken mezelf niet meer. Het heeft me te pakken. Ik wil het niet, maar ik kan het niet verdringen.” Verlamd. Lamgeslagen. Teleurgesteld. Onmachtig. Ook thuis merkt zij de spanning. Haar partner en zij zitten in hetzelfde schuitje. Ze is één van de velen.

De Nationale politie heeft griep. Een stevige griep.

Het baart me zorgen dat we maar doorgaan. Drijven op loyaliteit, die gewaardeerd wordt. In woorden. Woorden zijn geduldig. Net als papier. Maar wat kopen wij daarvoor? De politiemensen met de ‘poten in de klei’. Zij hebben te dealen met die ‘griep’. Die griep leidt tot een tekort aan van alles. Mensen, auto’s, fatsoenlijke ICT, een veilige werkplek, betrouwbare C2000 verbindingen. Op papier klopt het allemaal prima. Er is voldoende personeel, te veel auto’s en de communicatieapparatuur van het jaar 2005 werkt toch nog?
De werkelijkheid is anders. Collega’s vallen om, verlaten de dienst, klagen steen en been, zien geen oplossing tegen de werkdruk, roosterdruk en alles wat moet. Auto’s vallen keer op keer uit. Gaan ver over de afschrijving. Verbindingen vallen uit waardoor collega’s die oog in oog staan met een man met een pistool geen assistentie kunnen vragen bij de meldkamer.
Om nog maar te zwijgen over de vele schrijnende voorbeelden waarbij de rechtspositie van collega’s grof geweld wordt aangedaan.

De tijd van praten en denken over oplossingen is voorbij. De pot loyaliteit raakt leeg. De rek is eruit. De koek is op.
Eerder zei ik in een korte speech aan de fractievoorzitters van de Tweede Kamer: ” Mocht de toon van mijn betoog u ongerust maken? Vreest u niet. Ik verzeker u dat ik er ben. Dat wij er zijn. Als u ons nodig heeft staan wij daar. Dat is ons vak. Wij maken de stap naar voren, daar waar ieder ander mens met gezond verstand een stap terug zou doen. Veiligheid? Wat is u dat eigenlijk echt waard?”

En ja, het klinkt als een klaagzang. Maar nee, het is serieuzer. Het is een noodkreet!
Een zware griep moet je niet verwaarlozen. Dat is levensgevaarlijk. Het toedienen van het juiste medicijn kan geen uitstel meer dulden. Langer wachten leidt tot een langzaam maar zeker sterven van de betrouwbaarheid en inzetbaarheid van onze politie. En dat is een onderschat gevaar…

Door: Maarten Brink, brigadier en voorzitter eenheidsbestuur Zeeland-West-Brabant

Terug naar overzicht

De ACP biedt leden juridische hulp zodat je bij problemen over werk en inkomen verzekerd bent van rechtshulp. Je kunt ook gebruikmaken van de uitgebreide dienstverlening en diverse ledenvoordelen


Ook reageren?

Log hieronder in met je e-mailadres of lidnummer en je wachtwoord. (Hulp bij inloggen)

  • Houd rekening met je voorbeeldfunctie: ook burgers lezen jouw reactie.
  • Behandel iedereen met respect.
  • Kwetsende of aanstootgevende reacties worden verwijderd.
  • Heb je vragen? Mail ons.

 

1 reactie op “Stevige griep moet je niet verwaarlozen”

  1. Niet alleen politiemensen “met de poten in de klei” hebben te dealen met die griep. Ken er nog een paar meer die net zoals de politiemensen moeten dealen met diezelfde griep, maar vaak niet genoemd worden.

Wij maken gebruik van cookies om je een optimale gebruikerservaring aan te bieden. We maken gebruik van analytisch cookies om de website en dienstverlening te kunnen verbeteren en cookies van externe partijen. Lees voor meer informatie onze  privacy statement . Klik op de accepteer button om de cookies te accepteren.