ACP | Politievakbond ACP

Waarom ik met trots het uniform draag

Door: Roel Timmermans

Waarom ben je in hemelsnaam bij de politie gaan werken? Die vraag wordt mij stiekem nog weleens gesteld. Mijn antwoord is altijd even kort en bondig. “Omdat het enige wat ik zeker weet, is hoe laat ik moet beginnen. De rest is altijd een verrassing.”

Dat die verrassingen soms lachwekkend, soms spannend, soms spectaculair en soms ronduit onaangenaam zijn wordt in verschillende mate van enthousiasme met voorbeelden door mij gedeeld met de steller van de vraag. Ik ben namelijk trots op mijn vak. Ik ben er erg trots op om dit werk te mogen doen. Dit ondanks het feit dat er op social media vaak foto’s voorbij komen van politiemensen die, in hun haast om een helpende hand te bieden aan mensen in nood, hun voertuig net wat onhandig neerzetten. Politiemensen die bellend achter het stuur zitten. Politiemensen die een aanhouding plegen met geweld. Politiemensen die in de ogen van de gemiddelde geïrriteerde Nederlander grove fouten maken die zij als burger niet maken mogen. Dat zulk beeld altijd maar een deel van een verhaal vertelt, wordt gemakshalve vergeten. De theorieën die in de commentaarvakjes onder zulke afbeeldingen staan, zijn zelden gestaafd aan de werkelijke situatie waaraan het beeld is onttrokken.

De politie is vaak de boosdoener die zonder aanleiding allerhande wetten overtreedt. De politie pleegt machtsmisbruik en gebruikt onnodig geweld. Sla er uw nieuwsoverzicht op Facebook maar eens op na en u komt in de afgelopen zes maanden geheid een voorbeeld tegen. Dat laatste echter klopt. De burger mag dat, wat de politie mag, allemaal niet. Dat de politie dat wel mag is echter niet voor het gemak. Dit is enkel omdat de, af en toe, barre of bizarre omstandigheden van onze werkzaamheden dat van ons verlangen. In een maatschappij waarin de vormen van geweld, dat mensen elkaar aandoen, in zwaarte en hoeveelheid toenemen is het de politie die het verschil probeert te maken. Door er altijd zo snel mogelijk te zijn als ze het hardste nodig is. Door op te treden tegen de misstanden die het dagelijkse nieuws vullen. Door hulp te bieden aan mensen die in het donkerste van hun dagen zijn beland. Dat maakt het een zwaar beroep.

Soms kom je als politieagent in situaties, waarbij je krom ligt van het lachen. Situaties die maken dat je trots bent op de prestatie die je als team hebt neergezet. Maar ook situaties die je op de grens van je emotionele weerbaarheid brengen. En dan zijn er nog de situaties die je achterlaten aan de verkeerde kant van die grens. De situaties waarbij het besef, “dit ging net goed”, je weer snoeihard met beide benen op de grond zet. Die situaties waarin je net niet het verschil kon maken voor die ene of meerdere personen. Dat daarbij nog een politiek steekspel speelt over de waardering en arbeidsvoorwaarden van de politie wil ik hier niet nader benoemen. Dat dit steekspel echter het broodnodige gevoel van steun van hoger geplaatsten laakt wel.

Mijn steun haal ik uit het feit dat de mensen die NIET aan de verkeerde kant van de wet met de politie in aanraking komen vaak dezelfde mensen zijn die het NIET nodig vinden te reageren op de genoemde beelden in de media. De mensen die hun onuitgesproken vertrouwen in de politie sterken met hun groeiende wantrouwen tegen de verharding van de maatschappij. Dit en het feit dat dit deel van de bevolking nog steeds aanzienlijker groter is dan het andere.

Voor beide groepen echter kan ik helder zijn. Politiemensen dragen onder hun uniform geen strak en fel gekleurd pak en een cape. Op het hemd onder hun uniform prijkt geen mysterieus logo. Politiemensen hebben geen laserogen. Ze kunnen geen vrachtwagens stoppen met hun handen. Uit hun polsen komt geen spinnenweb waarmee ze nonchalant van gebouw naar gebouw kunnen zwaaien. Politiemensen worden niet opgeroepen met een logo dat wordt gestraald op de donkere lucht van de nacht. Kortom, politiemensen zijn geen superhelden. Het zijn politiemensen. Vanaf hun geboorte. Gevormd en bekwaamd door de opleiding die ze genoten hebben. Hun logo prijkt op de mouw van hun uniform. Het is geel met blauw en staat voor de gerechtigheid en hulp die iedere inwoner van ons land verdient. Het geeft de politieagent geen superkracht. Het maakt alleen dat de drager van het uniform een held durft te zijn als het er op aan komt. Als u of één van uw medeburgers de politie het hardst nodig heeft. Als het er daadwerkelijk toe doet. Dat maakt dat ik trots ben dat uniform te mogen dragen. Dat maakt waarom ik bij de politie werk.

Terug naar overzicht

De ACP biedt leden juridische hulp zodat je bij problemen over werk en inkomen verzekerd bent van rechtshulp. Je kunt ook gebruikmaken van de uitgebreide dienstverlening en diverse ledenvoordelen


Ook reageren?

Log hieronder in met je e-mailadres of lidnummer en je wachtwoord. (Hulp bij inloggen)

  • Houd rekening met je voorbeeldfunctie: ook burgers lezen jouw reactie.
  • Behandel iedereen met respect.
  • Kwetsende of aanstootgevende reacties worden verwijderd.
  • Heb je vragen? Mail ons.

Wij maken gebruik van cookies om je een optimale gebruikerservaring aan te bieden. We maken gebruik van analytisch cookies om de website en dienstverlening te kunnen verbeteren en cookies van externe partijen. Lees voor meer informatie onze  privacy statement . Klik op de accepteer button om de cookies te accepteren.