ACP | Politievakbond ACP

Zing een liedje voor me

Er is muziek die vast verbonden is met herinneringen. Voor mij is dat een nummer van rapper Lange Frans. De tekst gaat over een militair die geplaagd wordt door PTSS. Het triggert altijd weer de gedachte aan een collega die de spoken in zijn hoofd, veroorzaakt door het werk, niet meer aankon.

Op een kwade dag trok hij zijn uniform aan, stapte in een dienstauto die in een garage stond, pakte zijn pistool en schoot zich door het hoofd. Hij realiseerde zich dat zijn collega’s hem zouden vinden. Dat moest voor hem de, door de organisatie ontkende, link met het werk duidelijk maken. Bewust heeft hij de schok voor collega’s zo klein mogelijk willen houden. Net voordat hij de trekker overhaalde trok hij een grote bruine papieren zak over zijn hoofd.

Een schok ging door de eenheid. We verloren die dag een gedreven collega die aan alle positieve superlatieven van een diender voldeed. Voor mij een wake-up call voor wat PTSS met een mens kan doen.

Jaren en jaren later ging ik bij de ACP werken. De nationale politie was in de maak. PTSS was een ‘ding’ geworden om in de turbotaal van deze tijd te blijven. Tot mijn stomme verbazing werd het bestaan ontzettend gebagatelliseerd. Er leek bij een aantal beslissers in het korps een stemming te heersen, die de schuld voor PTSS bij de mensen zelf legde. Er werd vooral gesproken over de bewijslast. Dat het toch ook kon zijn dat het elders was opgelopen. In privétijd of tijdens een vorige baan. En dat honorering van de klachten tot een zware financiële last voor het korps zou leiden.

Het ging vooral niet over emotie, over erkenning van het zware beroep dat politiemensen hebben. Stel je voor dat het korps aansprakelijk zou zijn. Dat kunnen we niet hebben.

Gelukkig, heel gelukkig zijn de bonden gezamenlijk frontaal in de aanval gegaan. Op enig moment geholpen door de Tweede Kamer, ging de minister overstag. En: eerlijk is eerlijk, toen Gerard Bouman het dossier oppakte kwam er eindelijk garen op de klos. Er kwam een commissie die aan de slag ging en de rest is historie.

De laatste editie van het clubblad van de korpsleiding 24/7, besteedt terecht aandacht aan het onderwerp. Een aantal dappere collega’s vertellen daarin hun verhaal. Over de vaak moeizame strijd voor herkenning, over hoe het nu met ze gaat. Helaas is het stuk in 24/7 ook een stevige portie historievervalsing. Alsof het korps vanuit eigen initiatief goed voor de collega’s is gaan zorgen, alsof ze er niet toe gedwongen zijn door bonden en politiek.

Het toont voor mij de werkwijze van de afdeling communicatie, ook slecht nieuws en eigen falen moet je verpakken als goed nieuws. Gelukkig is de aandacht voor PTTS er. Het is en blijft echter steeds maar weer nodig om druk op de ketel te houden want zo af en toe dreigt de aandacht toch te verslappen!

Ik wil niet meemaken dat als Lange Frans gaat zingen, er aan nog meer collega’s dan nu gedacht moet worden.

Door: Ronald Jacobs, ACP-beleidsadviseur (gedetacheerd vanuit de politie)

Terug naar overzicht

Door het gebruik van deze site, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close